Nu deze week mijn nieuwe boek is verschenen, lees ik op verschillende plaatsen in Nederland voor. Na zo’n voorleesbeurt signeer ik mijn boeken. De afkondiging daarvan vindt meestal plaats door iemand van de organisatie. Door Nico Dijkshoorn

Foto:  ANP

Dat is een vreemd moment. Je staat nog op het podium of naast je leestafeltje en vlak naast je staat iemand over je te praten.

“Nou mensen, ik denk dat ik voor iedereen spreek als ik zeg dat we verbaasd zijn. We hadden er eigenlijk, ja hoe zeg ik dat, we hadden er eigenlijk niets van verwacht. We kenden zijn gedichten en je weet als organisatie niet wat je in huis haalt, maar ik moet zeggen, en ik denk dat ik namens iedereen spreek Nico, dat er hele leuke verhalen tussen zaten."

"Die ene met dat aapje en dat je denkt, oh jee, als dat maar goed gaat en dat het dan toch net goed gaat, dat was een heel leuk verhaal en dat mag ook wel eens worden gezegd.”

Ik weet nog steeds niet hoe je daarbij moet kijken, als iemand een meter naast je over je staat te lullen alsof je bent overleden. Meestal kijk ik naar het etiket van de fles wijn die ik net heb ontvangen. “Nico, we vonden je presentatie hier vanavond heel leuk, heel modern ook en zo zie je maar weer dat televisie inderdaad dikker maakt. Wat we, en ik hoop dat ik dan weer voor iedereen spreek, een wat minder verhaal vonden was over Lou Reed."

"In alle eerlijkheid Nico, dat boeit natuurlijk helemaal niemand wat jij met die Lou Reed toen en toen allemaal in een auto hebt gezegd. Dat vonden wij, als Bibliotheek Uden, een beetje makkelijk, maar verder, niets dan lof, hoewel er inmiddels wel weer eens een bezoek aan de kapper af kan, maar daar moet je maar mee doen wat je wilt. Nogmaals, op dat verhaal van Lou Reed na, vonden we het, en ik denk dat ik voor iedereen mag spreken, een hele leuke verfrissende lezing en ik wil iedereen er nog even op wijzen dat overmorgen de lezing “Aanstampen van tuinaarde en wat daar allemaal bij komt kijken” wegens overweldigende belangstelling is verplaatst naar de grote zaal, dus niet zoals met Nico hier naast me, die wegens teleurstellende belangstelling, uiteindelijk toch heeft voorgelezen in de kleine zaal.

Verder wil ik u allemaal wijzen op onze lezing volgende week. Dan staat Bouza Zahir hier op het podium en dat is iets met dat ze geslagen werd en dat ze buitenlands is en dat ze haar eigen identiteit weer terugheeft of zoiets, daar wil ik vanaf zijn, maar in ieder geval een lezing met een vrouw wat, en ik ik kijk even naast me naar Nico, ook wel weer eens leuk is.

Nico, nogmaals, op bepaalde versprekingen na en dat ene verhaal over Lou Reed met die hele geforceerde verhaallijn er in en de enigszins teleurstellende, bijna luie uitwerking, vonden we het, ja, wat zal ik zeggen, verrassend. Dank je wel.”

Daarna volgt het signeren. Veel mensen dicteren op schrijfsnelheid wat je voor in je boek moet schrijven. “Dit boek is voor Theo en zijn heup. Niet te druk jij, hè, oude reus. Luister nou eens wat de dokter zegt.”

In het begin protesteerde ik. Ik kende Theo en zijn heup helemaal niet. Ik ben daar mee gestopt. Ik raakte verstrikt in eindeloze discussies over het leven van totaal onbekende personen. Het beste is om gewoon maar op te schrijven wat men vraagt.

Gisteren heb ik de volgende teksten voor in mijn boek gekrabbeld. “Dat je de kolere mag krijgen Robbie, met je zogenaamde beloften, dat zeg je maar tegen die nieuwe hoer van je maar niet tegen mij.”

“Dit boek is voor Peter, die mij zoveel pijn heeft gedaan.” “Hier, lieverd, een boek van een andere kale man.” “Lou Reed moet gewoon even keihard opzouten, met zijn Lou Reed gedoe”. ‘Dag moeder. Ik haat je. Daarom een boek van Nico Dijkshoorn.”