Adolf Hitler en Pol Pot, je kunt van ze zeggen wat je wilt, maar ze hebben wel prachtig medisch onderzoek gedaan zonder dieren pijn te doen. Door Nico Dijkshoorn

Foto:  ANP

Ze zeggen dat je kunt vertrouwen op cijfers. Zeg dat tegen zes miljoen joden.

Over de Hitlergroet gesproken. Een goede raad. Nooit een high five maken met een Rabbijn.

Drie teksten die, als ik ze hier zelf op zou schrijven of als ik ze op het toneel zou uitspreken, meteen zouden leiden tot een enorme discussie. Misschien zou de Vara afstand van mij nemen. Ik denk dat Geert Wilders mijn bloed zou willen zien.

Ik weet zeker dat Joods Nederland mij zou weten te vinden. Ik denk dat NU.nl mij zou ontslaan. Ik denk dat ik onder deze column binnen een uur over de 500 comments heen zou gaan.

Ik zou de grappen die hierboven zijn opgeschreven zelf nooit maken, maar ik vind wel dat ze gemaakt moeten kunnen worden. Zodat ik er iets van kan vinden. Ik heb de grappen -slecht vertaald, maar dan hebt u een idee van de inhoud - uit een theatershow van de Engelse komiek Jimmy Carr. In de sketch, die op GeenStijl in Dumpert is te vinden, zoekt hij de grenzen op van zijn publiek.

Bezoekers van zijn show vragen Jimmy al jaren: wat is nu de meest beledigende grap die je ooit hebt gemaakt? Carr probeert samen met de zaal uit te zoeken waar de lach stokt en de woede begint.

Het lukt Carr niet, ook niet met de drie grappen hier boven, om de zaal stil te krijgen. Niemand is geschokt. Sterker nog, na de zes miljoen joden grap, krijgt Carr, na een daverende lach een luid applaus. Hijzelf is daar verbaasd over of acteert verbazing.

Ik heb een paar keer naar de tekst van Carr geluisterd en vooral gelet op de mensen in het publiek. Die hebben een geweldige avond. Lekkere lachen om de holocaust en om Hitler. Ik ben jaloers op Carr en zijn publiek. Je kijkt er naar en je wordt er bang van, zoveel lol om zoiets vreselijk, maar de reactie is in ieder geval niet hypocriet.

Ik vind de reactie van het Engelse publiek op een of andere manier oprechter en eerlijker dan de reacties en de daarop volgende discussie op de cartoon die JOOP plaatste. Het was de cartoon waar Wilders, snuffelend naar een links relletje vlak voor de verkiezingen, net op zat te wachten.

Ik vind het een slechte cartoon. Een uitgekauwd beeld vooral. Een te voor de hand liggende gedachte. Makkelijk. Goedkoop. Een Loeki de Leeuw redenatie. Wilders wil kampen. Wilders is een nazi. Dat lijkt me onzin. Wilders is een getraumatiseerde man met een prijs op zijn hoofd. Zijn leven is klaar. Hij kan dat leven alleen nog maar zin geven binnen de benauwde muurtjes van de Haagse politiek. Wilders is een gekooid dier. Hij gromt en bijt naar alles wat er om zijn kooi heen wandelt.

Interessant vind ik het dat Wilders en veel andere mensen zich gekwetst voelen door de cartoon. Zij willen de tekening van de site. Zolang dat niet gebeurt weigert hij ieder contact met de Vara. Vreemd genoeg heb ik Geert Wilders nooit gehoord toen Gregorius Nekschot de profeet Mohamed belachelijk maakte in een aantal cartoons. De vrijheid bij een meningsuiting wordt blijkbaar door Wilders zelf beoordeeld, ergens aan een bureautje in een bomvrije kelder.

Deze hele affaire is doordrenkt van slechte smaak. Slechte grappen, een slechte tekening, slechte reacties, een slechte discussie. Toch vind ik in dit hele rijtje de reactie van Wilders het ranzigst. Hij heeft er afgelopen week voor gekozen om een heel slechte cartoon aan grijpen om politiek te manoeuvreren. Een grap over de jodenvervolging bijna juichend verketteren omdat je weet dat het je zetels op levert, dat neigt naar ordinair lijken pikken.

Jaloers ben ik op de Engelsen, waar een bekende komiek dit soort grappen kan maken. In Nederland - en zeker het Nederland van Geert Wilders - zou de loeiende meute al bij de artiestenuitgang staan. En daar zou Wilders dan weer schande van spreken, als het hem op dat moment goed uitkwam.