Een van de lastigste dieren om thuis te houden is de zeehond. Mensen kopen al makkelijk een jonge zeehond op de Vogeltjesmarkt in Antwerpen omdat het woord “hond” er in voorkomt. Door Nico Dijkshoorn

Foto:  NU.nl/Jan Louis van den Oever

Hond. Iets dat je uitlaat en met pantoffels in zijn bek klaar staat als jij van je werk komt. Zeehonden begrijpen dat niet. Die liggen de hele dag in je halletje te wachten op vis. Als de krant wordt bezorgd verscheuren ze hem, omdat ze denken dat er een gebakken bokking in zit.

Eigenlijk is de zeehond in alles het tegenovergestelde van een hond. Die kan je, met wat geduld, leren dat hij rustig aan het voeteneinde van je bed moet liggen. Zeehonden willen naast je liggen. Onder de dekens.

Dat komt vooral omdat zeehonden het prettig vinden om alleen maar hun kop te laten zien en de rest van hun lichaam te verbergen. In dierentuinen is dat niet anders. Je kunt wachten tot je een ons weegt, maar vaak verdommen ze het om uit het water te komen.

Steeds dat domme geloer naar niks, je wordt er eigenlijk, laten we eerlijk zijn, schijtziek van. De stokstaartjes van de zee, zo worden ze ook wel genoemd. Vanuit het water permanent loeren naar een denkbeeldige horizon. Ga er maar aan staan, als je dat in huis hebt.

Zeehond. Het andere woord in hun naam is ‘zee’. Daar willen ze steeds naar toe. Je kan ze honderd keer leren dat ze gewoon naast je op de bank naar Pauw en Witteman moeten kijken, maar dat ram je er niet uit, dat domme verlangen naar klotsend water. Als je argeloos je toilet doortrekt, dan willen ze zich blaffend door de deur heen vreten.

Giet de aardappels af in je gootsteen en ze springen door glazen tafels. Zeehonden willen nog liever dan Blof terug naar de kust. Zou ik Blof als huisdier hebben, dan moedigde ik dat aan. Ik zou ze vertellen over de prachtige kusten aan de andere kant van de oceaan en dan maar hopen dat ze binnen een uur met een gitaar op hun hoofd gebonden richting de Verenigde Staten zwemmen.

Het vervelende van thuis zeehonden houden, is dat je je toch gaat hechten aan die beesten. Dat komt door hun ogen. Dat ligt dan naast je in bed en als je je ogen dichtknijpt zou je soms zweren dat je naast Liza Minelli ligt.

Dat is hun wapen: de ogen. Als ze het op hun heupen krijgen ontdoen ze in 5 minuten een middelgrote bouwvakker van al zijn vlees, maar door hun ogen kan je niet boos op ze worden. Ik heb het zelf meegemaakt. Kwam ik thuis, hadden ze zich, wanhopig op zoek naar een blikje tonijn, dwars door zes balen Surinaamse rijst heen gevreten. Stond je tot je knieën in de rijst en dan keken ze je aan.. Weerloos.

Om er daar dus twee van in je zaak te hebben, zoals de visboer in Venlo, dat is alleen maar knap. Zeehonden vervelen zich heel snel. Zet ze in een cel en ze worden na een uur al gek. Nelson Mandela, ze lachen er om. Een leven lang door de tralies koekeloeren naar de zee, dat kan een zeehond zich niet voorstellen. Die hebben niks met mensenrechten. Die willen vreten of een bal op hun neus.

Het lastige van het houden van zeehonden in koelcellen, is dat ze koud worden. Een warme zeehond, daar heb je een heel aardige kameraad aan. Van warmte worden zeehonden mild. Kom je thuis, hebben ze een kruiswoordraadsel opgelost. Potje thee op het vuur. Dat soort dingen.

Worden zeehonden koud, dan gaan ze hun typische zeehondendingen doen. Zwemmen en geluiden uitstoten. Qua geluid zit de zeehond dicht tegen een radeloze papegaai aan.

Het aardige van papegaaien is dat ze, als je er genoeg tijd en geduld in steekt, eenvoudige zinnen kunnen zeggen, zoals “Buurman Struin heeft een hoer als vrouw” of “Toch had Mao een punt”. Zeehonden verdommen het om te praten.

Eigenlijk heb je er dus niets aan. Het is een dier om mee te pochen. Zo moet het zijn gegaan. Af en toe iemand meenemen naar die koelcel, de deur opendoen en dan zeggen: ‘kijk, 2 zeehonden’. Goed dat deze visboer is opgepakt. Zeehonden horen dood op een strand te liggen, zodat de reïncarnatie van Jan Wolkers ze open kan snijden.

Volgende keer, dierenvrienden, meer over de 1000 dode vogels in Arkansas. De zogenaamde kamikaze-merel. Een door Japanners doorgefokte vogel die op commando uit de lucht kan vallen boven saaie Amerikaanse kutplaatsjes.