Dat was mooie televisie, dinsdagavond. Ademloos heb ik tijdens het spoeddebat naar Eric Lucassen zitten kijken, Eric, de brievenbuspisser uit Haarlem. Door Nico Dijkshoorn.

Foto:  ANP

Dat maak je niet veel mee, naar een man kunnen kijken die doodstil - met de camera’s op hem gericht - naar ongeveer deze teksten moet luisteren: “En dan vraag ik mij af, voorzitter, toen meneer Lucassen zijn geslacht door de brievenbus friemelde, toen de geachte afgevaardigde, de heer Lucassen en krant vol hondenkak bij iemand voor de deur neerlegde en die krant aanstak, heeft de heer Lucassen toen willens en wetens een conflict willen uitlokken?”

En daar zit je dan. Dat lijkt me niet makkelijk, in een net jasje luisteren naar dat soort teksten over jezelf. Ik probeer het me even voor te stellen. “Is het niet zo, voorzitter, dat meneer Dijkshoorn op dinsdag 16 november, onder de ogen van 34 kinderen van basisschool Het Galjoen, midden op het schoolplein, voorzitter, dat meneer Dijkshoorn een gans heeft geneukt."

"Pardon ja, nee, voorzitter, ik zal het anders formuleren. Is het niet zo dat meneer Dijkshoorn op tegennatuurlijke wijze zijn wil heeft opgelegd aan een nietsvermoedende gans en is het niet zo, voorzitter, dat de heer Dijkshoorn, die meneer Dijkshoorn daar, die nu naar een vulpen zit te kijken en doet alsof er niets aan de hand is, is het niet zo dat juist die meneer Dijkshoorn gisteren nog heeft ontlast op de lopende band van een kassa, omdat hij, en ik citeer nu letterlijk, “helemaal de schijt had van deze supermarkt.”

Hoe kijk je daar bij. Ik weet dat nu. Streng. Lucassen deed zijn best om zo streng mogelijk te kijken. Dat hielp niet veel. Dit gebeurde er als ik naar hem keek: ik zag hem met die Apocalypse Now kop boven op een ondergeschikte liggen zwoegen. Ik zie dat liever niet voor me, als ik naar een politicus kijk, maar bij Lucassen kan het niet anders. Als die in de toekomst het woord voert, denk je er toch automatisch een ondergeschikte met tieten bij, die hem achter het spreekgestoelte, op de knietjes, verwent.

Daar komt hij nooit meer van af. Dat is denk ik de ergste straf. Niet het afnemen van zijn belangrijkste bevoegdheden. Boodschappen moeten doen en de mensen zien kijken, dat is de werkelijke tuchtiging. Nooit meer gewoon over straat kunnen lopen. Mensen zullen voortaan altijd denken dat je op weg bent om een halletje vol te zeiken.

Lucassen kan streng voor zich uit kijken wat hij wil, maar dit is wat mensen zien als hij voorbij komt. Hij, met zijn kruis tegen een voordeur gedrukt. Hij met een emmer water langs de weg. Lucassen in een heel spannend militair onderbroekje op de rand van een bed. Hij heeft net weer iemand een schaal omhoog gekrikt.

Lucassen heeft levenslang. Hij kan daadkrachtig doen wat hij wil, maar iedere keer als hij de kamer binnenkomt zal hij het voelen. Hij kan interrumperen wat hij wil, hij kan stukken overleggen wat hij wil, hij weet het: als het net lekker gaat wandelt Pechtold naar voren. “Voorzitter, ik was even benieuwd of de heer Lucassen zijn ochtendurine al heeft ingeleverd?”

Je begrijpt opeens waar het woord pispaaltje vandaan komt. Het is een gepaste straf, dat Eric er nog zit. Hij is binnen een week veranderd van de treiteraar in de getreiterde. Hij voelt het nu dagelijks.

Hij begrijpt opeens donders goed hoe zijn buren zich moeten hebben gevoeld. Je halletje inkomen en alweer dat sproeiende geslacht na zien druppelen op je vloerbedekking. Hij zit een paar rijtjes achter Wilders en hoe lang hij daar ook zal zitten, ze zullen minimaal 1 keer per week over hem heen pissen.

Ik gok op 5 weken. Dan breekt hij en pist Lucassen bij Pechtold door de brievenbus. The Horror. The Horror.