Job Cohen, het ratje

Dit is nu al de meest krankzinnige verkiezingscampagne ooit. Nooit hebben verkiezingen zo gehangen op vermeende sociale competentie en nooit eerder hebben 9 miljoen mediadeskundigen zo ernstig meegeloerd tijdens de lijsttrekker-debatten. Door Nico Dijkshoorn.

Het heeft iets absurds, hoe zelfs bij de bakker en de slager het debatteer-talent van Cohen wordt geëvalueerd. Het schijnt een zaak van nationaal belang te zijn, of Cohen nog een keer ontspannen over kan komen tijdens een debat.

Het lijkt mij lastig, je politieke ideeën uit proberen te leggen met heel politiek deskundig Nederland in je nek. Gisterenmiddag heb ik in de auto bijna twee uur naar radio 1 geluisterd en de helft van het tijd ging het over Cohen. Hoe gaat hij het aanpakken?

Wat is de strategie? Kan Cohen nog een nieuwe toon vinden? Kan Cohen wel goed opschieten met het campagne-team? Gaan we de echte Cohen nog zien?

Omgekeerde wereld

Het is de omgekeerde wereld. Er gebeurt de laatste jaren iets waar ik nooit aan zal wennen: de totale openheid over het moeizaam manoeuvreren van de spindokters, de voortdurende rekenschap die campagneteams in het openbaar afleggen, als het over de te volgen mediakoers gaat.

Nog maar een paar jaar geleden wist je niet beter dan dat de politieke leiders vlak voor een debat even hun voeten in een bak ijswater deden, zichzelf op de wangen sloegen en hun vrouw of man belden dat het iets later werd, om er daarna maar het beste van te maken.

De meeste Nederlanders voelden de aanwezigheid van een enorm campagne-team niet. Dat deden ze in Amerika, niet bij ons.

Dat is nu voorgoed voorbij. We houden Cohen in de gaten als een laboratoriumrat. We geven hem zetjes en kijken hoe hij reageert. Knaagt Cohen tevreden aan een wortel dan wordt er een elektrische draad tegen zijn ballen gedrukt. Kijken wat hij dan doet.

Hij is ons project. Cohen heeft een land vol vaders en moeders die kijken of hij niet tijdens het debat zijn luier vol zeikt.

Wouter Bos

Cohen heeft dat aan zijn voorganger Wouter Bos te danken. Sinds die zichzelf met een dictafoon op de rand van zijn bed liet filmen en heel Nederland mee liet kijken in de glibberige keuken van de Nederlandse politiek, is er een nieuw bewustzijn.

Ja, ook socialisten laten zich in het geheim, door tekstschrijvers verzonnen oneliners influisteren. Politiek - liet Wouter Bos zien - is tegenwoordig vooral het betere standup-comedian werk.

Het gaat om timing, niet om inhoud. Hakkel je, dan ben je ongeschikt. Laat je de mensen schuddebuiken met een drie dagen geleden verzonnen grap, dan ben je een leuke kandidaat.

Woensdagavond, vlak na het debat in Carré, was iedereen erg enthousiast over SP-leider Roemer, die de zaal een paar keer liet schaterlachen om grapjes waar Duitse komieken zich nog voor zouden schamen.

Humorkwab geraakt

Frits Wester, bij wie de humorkwab op jeugdige leeftijd fataal is geraakt door een schommel, vond Roemer de absolute winnaar. Erg knap wat Roemer daar deed. Het was zijn eerste echte grote debat. Frits was razend enthousiast. Een talent, die Roemer.

Zo ver is het al gekomen, dat je een debat wint als je drie goede bakken vertelt en dat je een topjournalist wordt genoemd als je dat constateert. Cohen herstelde zich iets, vonden de commentatoren vlak na de uitzending, ook weer omdat hij met enige zelfspot een grapje maakte.

Zo gek is het al, dat we met zijn allen zitten te loeren naar de lachrimpeltjes van Rutte, en het in tweeën brekende gezicht van Balkenende als hij een geforceerd geintje maakt.

Het gaat helemaal niet om leiderschap. Het gaat om de olijkste kop. Om de best uitgeschreven oneliners. Boer Koekoek zou in deze tijd met twee vingers in zijn neus premier zijn geworden.

Tip de redactie