Oorlog voor beginners

Wij begrijpen geweld alleen nog maar met de juiste plaatjes er bij. U geeft geld als er vliegen om kindermondjes zitten. Ook als een kind schreeuwend de armen omhoog doet. Door Nico Dijkshoorn.

U wilt het omarmen en het kost u bijna niets. Dat begrijpen we, zwart-wit foto’s van droogte en honger. Een op de straat achtergelaten lijk van een kind waar een hond voorzichtig van eet, dat zien we liever niet.

Dode kinderen moeten nog wel ogen hebben. Daarom houden we ook van zeehonden: ze hebben bijna net zulke ogen als onze baby.

Moskou

De aanslagen in de metro van Moskou zorgden voor verwarrende beelden. Het vreemde is dat je bij iedere ramp ongeveer wel weet welk beeldmateriaal gebruikt zal worden om het nieuws te illustreren. Dat liep nu even anders.

Op verschillende sites klikte ik argeloos naar een foto van uiteengereten lichamen. Zo zag dat er dus uit, een ontploffing in je coupe. Ik kende wel al de beelden van de radeloze mensen, de huilende moeder die splinters uit haar been trekt, een verwilderd kijkende man met een veeg bloed op zijn kop.

Tas

Allemaal levende mensen. De mensen op deze foto waren duidelijk heel erg dood. Een persoon - je zag niet meer of het een man of vrouw was - had een tas op schoot. Links van zijn hoofd hing iets wat ooit een romp was geweest. Niet echt een wervend plaatje.

Zet het op een poster met een gironummer er onder en je haalt 2 euro op. Wij snappen geweld alleen gedoseerd. Het moet wel leuk blijven.

Filmpje

Daar moest ik aan denken toen ik gisteren het filmpje zag van Amerikaanse militairen die in 2007, mooi scherp gefilmd, een handvol Iraakse burgers neermaaien. Om dat filmpje (verkorte versie) is nogal veel om te doen. Het beeldmateriaal wordt gepresenteerd als uiterst geheim.

Het is voor de poorten van de hel weggesleept. Eindelijk kijken wij, dat is de suggestie, de oorlog midden in zijn rottende smoel. Ik heb heb het hele filmpje twee keer bekeken en kon eigenlijk niets anders denken dan: ja, zo gaat dat, lekker oorlogen.

Opstaan, je soldatenkleding aandoen, naar je werk, toestemming vragen of je wat mensen neer mag schieten, een go krijgen, de mensen zo nauwkeurig mogelijk door het hoofd schieten (foto's) en je daarna afvragen of er die avond alweer nasi goreng op het menu zal staan. Een dag als alle anderen.

Raadsel

Waarom dit filmpje als heel bijzonder wordt gezien en nu al dagen lang alle media beheerst is mij een raadsel. Ik zie niets wat ik al niet wist. Alleen als je heel naïef bent geloof je dat Amerikanen, en alle andere landen met een troepenmacht in het Midden-Oosten, daar alleen zitten om kleine handwasjes te doen voor de bevolking en om oude Irakezen te helpen met oversteken bij drukke kruisingen.

Een soldaat, veel soldaten, willen de vijand omleggen. Waar voor je geld. Het echte werk. Kogels in schreeuwend vlees. Lekker schieten. Dat is precies wat er gebeurt in het filmpje. Met grote precisie. Eerlijk is eerlijk.

Kinderen

Dat de slachtoffers later burgers blijken te zijn en dat er in een kapotgeschoten busje twee zwaargewonde kinderen blijken zitten, dát zet ons pas in beweging. Een schande. Zo zit dat in ons hoofd.

Een vijandige soldaat mag je, goed gericht en mooi gefilmd, met een gerust hart van 160 meter door zijn oog schieten, maar kinderen en burgers, dat is lullig. Dat doe je gewoon niet.

Was het maar waar. In Vietnam werden er lachend burgers verbrand. Coppola zat er in zijn film Apocalypse Now niet zo heel ver naast. De kolonel die op het strand diep inhaleert en verzucht: ik love the smell of napalm in the morning, het zit angstig dicht op de werkelijkheid. In het uitgelekte filmpje valt vooral op hoeveel lol de Amerikanen hebben na het doden. Er wordt hard gelachen als er iemand met een tank over een slachtoffer heen rijdt.

Als dat je schokt en als je dat als breaking nieuws ervaart, het zoveelste bewijs dat de mens een wild dier is, dan is eigenlijk alles verloren. Dan ben je een zeehondenmens.

Tip de redactie