December is een fijne tijdschriftenmaand. De maand van het beoordelen, de maand van het eindgesprek, de maand van de lusteloze opmaak. Door Nico Dijkshoorn.

Foto:  ANP

Een kerstbel op de voorkant en wat modellen met een rode muts op: klaar. De maand van de eindlijstjes.

Het mooiste decembertijdschrift vind ik “Lekker: de restaurantgids van Nederland 2010.” Alleen het voorwoord al.

Daar hebben ze bij “Lekker” een middagje keihard over zitten vergaderen. Hoe gaan we dat verkopen, een gids over peperduur eten, proevers die op onze kosten door het land trekken en dat midden in een economische crisis.

Boerenkool zonder worst

Half Nederland heeft een half jaar lang op advies van de regering zes dagen per week boerenkool zonder worst zitten eten en dan moet je opeens je tijdschrift verkopen, met geteste voorgerechten die evenveel kosten als een dagje Efteling met de kinderen.

Daar heeft de redactie van Lekker het volgende op gevonden. Ze schrijven: “Restaurantgidsen zijn broodnodig. Misschien wel juist nu, want sinds we het allemaal wat rustiger aan moeten doen is kwaliteit belangrijker dan ooit. We kunnen het ons simpelweg niet meer permitteren om een avond slecht te eten.”

Een mooie tekst. Je leeft meteen mee met het lompenproletariaat dat gehuld in afgedragen jute kleding met de handkar naar driesterren-restaurants moet reizen.

Vrolijk placemat

Je verwacht na zo’n inleiding een wat soberder inhoud. Wat meer pannenkoekhuisjes getest. Zou ik leuk hebben gevonden. “In Pannekoekenhuis The Pan Keek 2000 wordt de spekpannenkoek geserveerd op een vrolijke placemat met een tafereel van Jan Steen. De poedersuiker had iets fijner gekund. Een puntje om op te letten.”

Niets van dit alles. Al op bladzijde 10 huilt topkok Sergio Herman een pagina lang dikke tranen van ontroering om de langoustine. Niet echt een diertje dat je met zakken tegelijk bij de buurtsuper haalt.

Piesende engel

Langoustines zorgen volgens Herman voor een “prachtige mondbeleving.” Vroeger noemden we dat: “alsof er een engeltje over mijn tong piest.” Jonnie Boer vraagt ons op de blz. ernaast: “Wat is er leuker dan indruk maken met een bietje”

Een goede vraag. Ik doe het vaak, indruk maken met een bietje. Ga ik bij een stoplicht naast wat mensen staan en dan laat ik hem onverwacht zien. Een bietje met een soort neusje en oren. Moet je ze zien kijken. Ik neem mijn bietje mee naar verjaardagen. Vertel ik dat hij het heel goed doet op school. Atheneum en dan volgend jaar naar de Grote Groenteschool.

Reprimande

Het heeft iets belachelijks, dat gedweep met ingrediënten, maar ik lees het graag. Vooral de rapporteurs doen hun best om zo narrig mogelijk te schrijven. Dat lukt goed. Brasserie Paardenburg krijgt een reprimande.

“Maar de risotto op roodloof met roquettesla en oude Beemster kaas slaat de plank echter volledig mis.” Een open deur natuurlijk. Risotto moet je nooit op roodloof serveren want dan komt zijn beetbeleving in een schraalval en blijf je uiteindelijk met een tongverwarring in je tonijnenbek zitten.

Dat weet een kind. Beemsterkaas is ook vragen om moeilijkheden. Gebruik je toch roodloof, probeer dan een smaakbodem te croqueteren met een korstsensatie in je filodeegexpansie. Dan heb je een beginnetje.

Casual gekleed

Restaurant Tante Kee in Kaag heeft dit jaar bezoek gekregen van een vretende visagist. ‘De borden worden niet gelijktijdig ingezet en gastvrouw Kim Edwards is wel erg casual gekleed.” Dat prikkelt de verbeelding.

Wat heeft Kim aangehad toen de rapporteurs daar aten. Een tuinbroek? Zou kunnen, als bedieningsideetje, dat ze de bossen wortels zo uit haar broek trekt. Wat is te casual? Heeft ze de gasten ontvangen met twee sloffen in de vorm van tijgerpoten? Heeft ze ze tijdens het soep eten keihard op hun rug geslagen? Dat wordt niet duidelijk.

Andere rapporteurs vallen juist weer als een blok voor een lekker casual eetgebeuren. De gastvrouwe van De Opera in Den Bosch valt enorm in de smaak. Zij is “hartverwarmend gastvrij” en heeft een “enorme will to please”. Topkok Sergio Herman zou dat gewoon een “intense vissmaak na een unieke mondbeleving noemen.”