Deze column schrijf ik in Lissabon. Dat schrijft anders. Ik blijf tijdens een vakantie graag verstoken van nieuws. Dat heeft iets nostalgisch.

Foto:  ANP

Dertig kilometer op een scooter door de bergen rijden, om op woensdag de enige zaterdagkrant in het dorpje Kalifita te kopen, dat soort romantiek. Iedere kop boven een artikel riep daar, op een Grieks strand, een hele wereld op.

Hetzelfde ontheemde gevoel bekruipt me als ik vanochtend het overzichtsrijtje nieuws op NU.nl bekijk. Van de helft snap ik geen reet, omdat ik nauwelijks online ben geweest. In Nederland is iedereen rustig doorgekeuteld, terwijl ik in een Portugees straatje naar een bepaald soort steen stond te kijken.

Ik geniet nog even door van deze onwetendheid. Ik heb tenslotte vakantie. Laten we een experiment doen. Ik reageer primair op NU.nl nieuws. Wat maakt het bij mij los? Wat denk ik bij al die rare kopjes, zonder dat ik echt weer wat er aan de hand is. Daar gaan we.

Patrick Swayze wordt gecremeerd

Het werd een keer tijd. Ik wilde hem 20 jaar geleden al cremeren. Zag ik hem lopen, in een film, en dan dacht ik: jou moeten ze cremeren. Het is beter voor iedereen. Je kunt zo’n Swayze wel gewoon lekker films laten blijven maken, maar soms moet je gewoon een daad stellen. Bij iemand aanbellen en in het trapgat roepen: we komen u cremeren.

Marco Borsato wordt binnenkort ook gecremeerd, als de successen uitblijven. Een soort stok achter de deur. Ik merk dat het een prettige manier van denken is. Je kijkt naar iets of iemand, en dan gewoon toelaten de gedachte. “Ja Roelvink, kan je zestig keer Dries als voornaam hebben, maar volgende week worden we gewoon gecremeerd. Ook in winkels kan het mooie emoties oproepen. “Kijk, daar loopt slager Muiden nog. Binnenkort wordt hij gecremeerd.”

Christina Applegate mist oude borsten

En ik vond de oude al zo ruk. Dat waren geen borsten. Dat waren twee jutezakken waar je 130 kilo tarwe mee achter je aan sleept. De borsten van Applegate, in de kroeg lachten wij daar om. Iedereen. Kwam je binnen, haalde je een varkenshaas uit je hemd en dan vroeg je de barman om een nieuwe borst. Dat soort humor.

Ik herken het wel. Ik mis ook mijn oude buik. Die platte. Mijn oude haar mis ik ook. Dat groeide. Mijn oude scrotum, nog ongeschoren. Mijn oude rug, toen ik mijn hoofd nog zo ver om kon draaien dat ik er een stukje van zag. Uiteindelijk is het allemaal weemoed naar het lichaam dat langzaam verandert in dat van je vader.

Kunstwerken Bob Dylan in Denemarken

Mooi nieuws. Ik vind schilderende zangers altijd zo lief. Dylan is de allerliefste. Je kunt niet boos worden op Bob. Hij geloofde al een keer in god, kan niet motorrijden en dan ook nog schilderen. Wat maakt het uit, het is Bob Dylan.

Als ik het bericht lees heb ik meteen fantasietjes over de titels. ‘Joan Baez haar grote paardenbek, voorstudie 3.’ ‘De zon, de maan en andere planeten volgens Bob Dylan.’ Dat ze in Denemarken hangen maakt alles nog fijner. Waarom weet ik niet.

Patricia Paay had seks met model (25)

Fijn voor Paay, traumatisch voor het model. Kom je je hotelkamer binnen, ligt er een gerimpelde dwerg met twaalf biljartballetjes gebit op je bed, alles om te bewijzen dat ze er seksueel nog toe doet. Ik zou als Paay-copuleerder nooit helemaal loskomen van Adam Curry.

Weten dat hij boven op Paay heel verveeld al die complot-theorieën over het einde van de wereld heeft liggen bedenken, mij zou het blokkeren. Paay heeft ook te veel haar. Ze draagt het zo Amerikaans. Dat zou mij ook storen, steeds die waaier van rood, plakkend haar over je hele lichaam. Ook Paay solliciteert opzichtig naar een crematie.