We hebben het met zijn allen helemaal verkeerd gezien. Wit Licht, de film waarin Marco Borsato de hoofdrol speelt, geregisseerd door Jean van de Velde, blijkt achteraf toch een meesterwerk te zijn. Dat gebeurt soms met films. Ze groeien. Door Nico Dijkshoorn.

Foto:  ANP

De film Spetters van Paul Verhoeven bleek jaren na de première niet te gaan over een jongen die onder dwang in zijn kont wordt geneukt en zich daardoor opeens realiseert dat hij homo is, nee het gaat over de innerlijke strijd in ieder mens.

De film Honneponnetje van Ruud van Hemert blijkt niet te gaan over een geile non, schitterend gespeeld door geile voetbalvrouw Nada van Nie, maar over de kracht in de mens om er onder alle omstandigheden het beste van te maken.

Zwarte komedie

Zo gaat het nu ook met Wit Licht. Wij dachten allemaal dat het een persiflage op een zwarte komedie was. Een schitterende pastiche op een avonturenfilm. Een knipoog naar de tijd waarin Elvis Presley, alleen maar omdat hij miljoenen platen verkocht, de hoofdrol speelde in draken van films.

Weer andere mensen, alle recensenten bijvoorbeeld, dachten vlak na de première dat het gewoon een ontzettende slechte film was. Heel hard lachen om het gezicht van Marco als hij een kindje ziet sterven. Een onbedoeld komische film over kindsoldaten, dat zag er een beetje vreemd uit.

Ivo Niehe

Ik vroeg me ondertussen angstig af wat er nog meer ging komen. Een film over Majoor Boszhard met Ivo Niehe in de hoofdrol? Robert ten Brink in een film over de Mexicaanse Griep. Samen met zijn hele reclame-gezin als een dolle muesli repen aan het kanen om wat weerstand op te bouwen.

Ik hoopte het niet. Ik vind Wit Licht al meer dan genoeg. Een van de slechtste films ooit gemaakt, met holle pathetiek, voorspelbare dialogen en lachwekkende acteerprestaties. Iets wat je, omdat de hoofdrolspeler snel weer een nieuwe cd moet opnemen, in een namiddag bij elkaar verzint.

Arthouse film

Dat blijkt nu dus allemaal niet te kloppen. Wij zien dat verkeerd. Wit Licht is eigenlijk een arthouse film. Zo is hij nu ook gemonteerd, speciaal voor Cannes, waar de film opeens triomfen vierde. Marco en Jean zaten maandag bij DWDD om dit glunderend uit te leggen. Het voelde als een revanche.

Ja, in het buitenland snapten ze de film wel. Daar rekenden ze Marco niet af op zijn bekende kop. We zagen wat beelden van de vertoning in Cannes. Een half lege zaal, zo te zien ook nog eens voor de helft gevuld met aangetrouwde familie en Nederlandse toeristen. Zelden zo een magere staande ovatie gezien.

Rage

Arthouse, dat is dus het geheim. Als dat maar geen rage wordt. Zwartboek, snijd daar alle scènes met Derek de Lint uit en vervang die door een verstild beeld van een lege koffer in een gang vol witte bloemen, zet er Satie onder en pang, gewoon nog een keer naar Cannes sturen.

Joep Meloen, van André van Duin, meteen Arthouse van maken. Vanessa er uit monteren en vervangen door Halina Reijn die in haar blote reet een ballet danst met een emmer stierenbloed. Ook weer Satie er onder en hij kan zo in roulatie. Fijn naar het filmhuis om naar The struggle and the love of Jean Pierre Meloen te kijken.

Slechte film

Wat ik eigenlijk niemand hoorde zeggen: de staande ovatie en de opvallend positieve reactie van een Franse criticus worden zwaar uitgemolken. Wit Licht is nog steeds, al monteer je hem terug naar drie minuten, een absurd slechte film waar de marketing van af druipt.

Een zanger die zijn laatste plaat Wit Licht noemt, precies dezelfde titel als een film over oorlogsslachtoffers, waar hij zelf ook nog eens de hoofdrol in speelt, dat ruikt naar ordinaire koppelverkoop. Als de hele opbrengst van de CD en de DVD naar Warchild gaat heb ik niets gezegd.

Als er ook maar 1 cent van die CD ergens aan de strijkstok blijft hangen vind ik het obsceen en kunnen we Marco voorgoed wegzetten als iemand die letterlijk over lijken gaat als het om het verkopen van CD's gaat.