Nooit geweten dat Nederlandse schrijvers zoveel van dieren houden. OK, de kat is een algemeen erkend schrijversdier. Die mag op schoot zitten als de schrijver lekker scheppie scheppie doet. Door Nico Dijkshoorn.

Foto:  www.gezondheidsnet.nl

Schrijvers vinden katten vaak meer ziel hebben dan andere dieren. Wat deze schrijvers eigenlijk bedoelen te zeggen is: ik heb meer ziel dan andere schrijvers, en mijn kat herkent dat.

Of ze doen het voor een warme schoot. Dat Is weer eens iets anders dan dronken je broek vol pissen achter in een literair café.

Geforceerd

Het doet allemaal een beetje geforceerd aan. Iedere stuntelaar die meer dan zes letters achter elkaar kan tikken heeft een novelle, essay, roman, kort verhaal, kinderboek, erotische thriller of literaire thriller geschreven met een dier in de hoofdrol.

Voor de zekerheid: een literaire thriller is een thriller waarin af en toe een personage de krant leest. Je kunt ze zo verzinnen, de titels. Het Konijnen Complot. De Reigermoorden. Het Koolmees Mysterie. De Cavia Code.

Varken

Ik ben net wezen kijken in de plaatselijke boekwinkel en het werkte nogal op mijn lachspieren. Een halve winkel vol met dierenboekjes. Over de kat van Kees, de hond van Martin, het varken van Yvonne, de poes van Remco en alle 796 moddervette dieren die Sylvia Witteman dit jaar los uit het handje naar binnen heeft gevreten.

Iedere schrijver heeft zijn best gedaan om lekker aan te sluiten bij het thema van de boekenweek. O, wat stromen de harten opeens vol bij het aanschouwen van een Rauwe Grasparkiet.

Van Kooten

De hartstochtelijke liefdesverklaringen zijn dit keer niet gericht aan vrouwen, mannen, gestorven dierbaren of verloren kinderen, maar aan alles wat behaard is. Geld in het laatje. Je hoeft als de hond van Kees van Kooten maar een misstapje te maken en het wordt uitgewalst over 130 pagina's. Kan het baasje weer 40 jaar hondenbrokken kopen.

Het lijkt mooi, die korte opleving van dierenliefde. Eindelijk eens een boekje over de Geile Rietzuiger in de etalage.

Darwin

In ieder kinderboek dendert een dier het verhaal binnen. Vaak kunnen die spreken. Net zo vervelend als mensen. En dan is het ook nog eens Darwinjaar. Stapels boeken over de wondere wereld van de kruisbek-vink. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het ligt er. Een boek over de hond van Volkert van der G. onder de titel: vlees, goed voor u.

Zelfs Philip Freriks, die ik hooguit in staat achtte om een emotioneel boekje over een homp franse kaas te schrijven, heeft over dieren geschreven. Al die boekjes hebben 1 ding gemeen.

Het baasje, de schrijver, kijkt op een dolkomische, unieke manier naar zijn trouwe kameraad, het dier. Dat dier heeft het maar getroffen, met zo'n heerlijke, lekker gekke emotionele baas.

Een treurig beeld, Philip Freriks in een dierenwinkel. "Goedemiddag, hebt u ook een Frans sprekend dier? Nee. Hebt u wel iets dat niet al te veel beweegt. Over twee weken moet ik er een boek over hebben volgeschreven, dus doe er maar zes. Zoeken ze zelf eten?'

Geit

Over anderhalve week is het weer uit met dierenliefde. Wordt er hoogstens in een boekje van Gregorius Nekschot een geit geneukt. Lekker vertrouwd.

Toch, moet ik bekennen, ben ik afgelopen maandag gezwicht. Ik las ergens in Amsterdam een verhaal voor over een molletje. Bijna dood op het gras. Dat we hem mee naar huis wilden nemen en wilden verzorgen. Nog nooit hebben zoveel mensen na een lezing aan mij gevraagd in welk boek het verhaal stond.

Ik weet dus wat mij te doen staat. Ik moet op zoek naar bijna dode dieren. Naast een stervende koe gaan zitten, verhaal over schrijven, kassa. Volgende week hier mijn eerste dode dieren verhaal. Over een wisent.