Schandalige Demonstratie

Demonstreren, daar moet je een type voor zijn. Dingen die voor de gemiddelde demonstrant heel normaal zijn komen mij voor als volstrekt belachelijk. Een laken in tweeën scheuren en er een tekst op schrijven, het lijkt eenvoudig, maar denk er eens over na. Door Nico Dijkshoorn.

Hoe kwaad moet je zijn om mompelend voor je kast een oud laken op te zoeken? Daar zit al meteen zo een enorme lulligheid aan vast. "Ja, Rob, met mij hier. We gaan morgen demonstreren tegen Israël. Of was het nou voor?

Nou ja, doet er niet toe, maar ik wilde vragen, heb jij misschien nog een laken liggen? En twee stokken? Ja? Te gek. Kom ik ze even halen.'

Intens treurig

Op je knietjes in een garage of achter in je tuin een boze tekst op een doek schrijven, het heeft iets intens treurigs. Het allerlulligst zijn spandoeken die met stift zijn geschreven. Onleesbaar getrut.

Ook heel aandoenlijk: spandoeken waarop de demonstrant iets te groot heeft geschreven aan het begin waarna - door een paniek die hem halverwege het schrijven overvalt - de lettertjes steeds kleiner worden.

Zuurkoolschotel

Wat ik niet begrijp van demonstreren is dat die woede niet wegzakt tijdens het fabrieken van zo'n spandoekje. Dat je niet opeens denkt: "loop ik daar morgen door Amsterdam met een laken boven mijn kop. Laat ik gewoon lekker een zuurkoolschotel gaan maken."

De enorme vormelijkheid rond betogingen zou mij verlammen. Het staat zo loodrecht op de onmacht en de boosheid die bij demonstreren hoort Je wilt juist schreeuwend op een brommer 130 keer om vijf 's ochtends door de straat van Gretta Duisenberg rijden.

Je wilt schuimbekkend voor het huis van Frits Barend een vredesduif van 190 pond door zijn slaapkamerraam naar binnen laten vliegen. Dat soort dingen. Harde actie.

Afgesproken route

Demonstranten in Nederland wachten keurig tot ze mogen vertrekken, lopen een afgesproken route, roepen iets harder bij het Amerikaans consulaat, omhelzen elkaar en gaan weer eens op huis aan om bijvoorbeeld een zuurkoolschotel te maken.

Al dat ongemak zag je in het hoofd van Harry van Bommel toen hij vorige week naast Gretta Duisenberg meeliep in een betoging. Van Bommel deed alles verkeerd. Ten eerste het volume. Dat leek nergens op. Zo roepen socialisten niet.

Encyclopedie-verkoper

Goed, hij liep naast Gretta en dat doet iets met je. Wil je lekker low profile wat demonstreren, loop je opeens met witte knuistjes om een spandoek naast het links radicale equivalent van Emile Ratelband.

Naast Gretta lijkt iedere demonstrant een encyclopedie-verkoper. Je kunt lullen wat je wilt, maar demonstreren kan ze wel. Vuurspuwende ogen onder koolzwart haar in een door woede vertrokken gezicht. Ga daar maar eens naast lopen.

Moszkowicz

Van Bommel ligt nu onder vuur door wat hij riep. Moszkowicz, die alleen maar verontwaardigd is als een zaak genoeg publiciteit genereert, heeft van Bommel inmiddels aangeklaagd. De vraag is: heeft Van Bommel gehoord wat er vlak achter hem werd geroepen? 'Hammas, Hammas, joden aan het gas." Hij zelf zegt van niet. Ik ben geneigd hem te geloven.

Het wordt een beetje raar als iedere gek achter een politicus kan gaan lopen, heel hard 'Joden Dood 'kan roepen en dat die politicus dan snel een persconferentie moet beleggen waarin hij afstand neemt van deze waanzin. Het is het bekende gesnuif en geblaas van Moszkowicz. Uiteindelijk lopen al zijn ballonnetjes, net zoals met Jort Kelder, lusteloos leeg.

Ik zou van Bommel juist heel hard aanpakken op hoe hij het riep. Lafjes. Als een angstig kind met een ons gejatte drop in zijn achterzak. Dat is eigenlijk mijn voornaamste kritiek. Als je demonstreert, doe het dan goed.

Tip de redactie