DEN HAAG - Nederland leerde eind jaren negentig vrij onverwacht een andere prins Claus kennen. Stond hij zijn leven lang bekend als bloedserieus en bij wijle zelfs flink depressief, vrij plotseling begon hij de ene olijke stunt na de andere uit te halen.

Het leek af en toe ook een beetje recalcitrant, alsof hij lichtjes schopte tegen het keurslijf dat hij zo lang had gedragen, alsof hij het hoog tijd vond maar eens de draak te steken met al de dingen waarmee hij als man van de koningin in aanraking kwam.

Misschien was dat laatste voor hem wel dé oplossing. Misschien, zo werd ook wel geopperd, kwam het ook wel door de medicijnen die de prins, lijdend aan Parkinson en hersteld van depressies, gebruikte.

Stropdas

In 1998 wierp hij bij de uitreiking van de Prins Claus Prijzen publiekelijk zijn stropdas af. Hij had genoeg van het nutteloze en tegelijk zo knellende kledingstuk, vertelde hij zijn geamuseerde toehoorders. Nee, de mannenbroeders konden maar beter een voorbeeld nemen aan Nelson Mandela en diens fleurige Afrikaanse hemden! Vele mannen in de zaal volgden het voorbeeld van de prins. De daad was het gesprek van de dag en werd zelfs een half jaar later door Nelson Mandela aangehaald, toen die in Nederland op bezoek was:

"Hoewel ik vereerd was, werd ik wel ongerust toen ik hoorde dat de prins in zijn enthousiasme zijn das afdeed en wegwierp. Ik was bang dat aartsbisschop Desmond Tutu, die over mijn smaak voor kleding heeft geklaagd, me zou beschuldigen van een slechte invloed."

Fietsen

Koninginnedag 1999 werd ook de dag van prins Claus. Hij sprong net als de jonge prinsen op de fiets, nam jongedames op zijn bagagedrager mee, vlijde zich in een 'Romeins lusthof' languit op de kussens neer en maakte ook nog een dansje met Pieter van Vollenhoven. Tijdens de opening van het nieuwe gebouw van ABN-Amro in oktober zei hij bij het knippen van een lint dat hij blij was dat hij zich weer eens kon bezighouden met zijn 'kerntaak' en stopte hij de schaar daarna demonstratief in zijn borstzak.

In december van hetzelfde jaar liet hij zijn geestigheid weer de vrije loop bij de uitreiking van de hoofdprijzen van het Prins Claus Fonds. Hij liet zijn publiek kiezen: moest hij doorgaan met zijn speech of wilden ze meteen aan de borrel? "Zal ik doorgaan of stoppen? U weet dat er een receptie komt die veel aantrekkelijker is." Zijn tekst omhooghoudend: "Dit is waar u doorheen zou moeten! Wie is voor doorgaan? ... Mijn vrouw! Daarom heb ik haar meegenomen. U weet niet wat ik nu voel. Ik ben haar zoveel verschuldigd, ik ben blij dat ze er is. Het is fantastisch, dank je, Beatrix!"

Ook tijdens gesprekken met journalisten, bij voorbeeld op reis, kon hij op zijn zachtst gezegd zorgeloos uit de hoek komen. Tijdens het staatsbezoek aan Griekenland vertelde de prins een verslaggeefster doodleuk dat hij de Grieken soms maar vervelende lui vond, in Bulgarije zei hij tegen een fotograaf dat ze wat hem betreft een bepaald gebouw wel mochten opblazen en op Curaçao viel zijn oog op een dame in een veter-bikini: "O, daar loopt een halfnaakte mevrouw. Zou dat ook een journaliste zijn ?", sprak de prins tot enkele meegereisde broodschrijvers. "Opschrijven!" sommeerde hij ook nog, maar dat gekscherende bevel werd niet opgevolgd.

De 'vrolijke' ontwikkeling van Claus werd al medio jaren negentig waarneembaar. De prins was in 1994 behoorlijk opgeknapt van een therapie in Houston, waar de medicijnen voor de aanvankelijk aan depressies en verder aan de ziekte van Parkinson lijdende prins optimaal op elkaar werden afgestemd. In 1995 leek hij tijdens het staatsbezoek aan Israel al beter, tijdens dat aan Hongarije in 1996 zat hij vol grappen en speelde hij voor paparazzo: hij 'besloop' de toenmalige minister van Buitenlandse Zaken Van Mierlo vanuit de bosjes met een fotocameraatje.