Jay-Z - Magna Carta Holy Grail

De oude Jay-Z is niet meer. Het straatschoffie, de drugsdealer, de player en de rebel, ze zijn allen verleden tijd. Jay-Z, oftewel meneer Carter, heeft de top bereikt. Daar wordt het leven gedefinieerd door luxe.

Magna Carta Holy Grail, Jay-Z’s nieuwe studioalbum, is een weerspiegeling van deze exuberante levensstijl. Het bevestigt tevens de voltrekking van een significante transformatie; Jay-Z is de gevestigde orde. Het tijdperk waarin hij als drugsdealer zijn Roc-A-Fella-imperium uit de grond stampte, lijkt een eeuwigheid geleden.

Zijn grenzeloze ambitie en ongekende strijdlust zijn kenmerkend in deze periode, als een moderne Tony 'Scarface' Montana uit Brooklyn is Jay-Z zoekende naar zijn plekje in het hiphopuniversum. Die underdogstatus heeft Jay-Z inmiddels ingeruild voor CEO-titel. Picasso-schilderijen en Tom Ford-pakken zijn aan de orde van de dag.

De ooit zo soulvolle rapper maakt tegenwoordig platen met zijn hoofd in plaats van met zijn hart. De meest gepassioneerde momenten staan op naam van de gasten. Zo voorziet Justin Timberlake de opener van een voortreffelijke vocale bijdrage, klinkt Beyoncé als een verliefde tiener op Part II (On The Run) en steelt Frank Ocean de show op het diepe Oceans.

Verveling

Het vaderschap heeft Jay-Z blijkbaar niet tot nieuwe inzichten gebracht. Zo staat het overgrote deel van Magna Carta Holy Grail in het teken van materialisme (Picasso Baby, Tom Ford) en opschepperij (F.U.T.W.). Door het gebrek aan inhoud en een heldere visie komt Jay-Z oppervlakkig en ongeïnteresseerd over.

Bovendien dwingen de weinig vernieuwende producties Jay-Z regelmatig tot het afwijken van zijn natuurlijke flow. Magna Carta Holy Grail kan vooral gezien worden als een herintroductie van de artiest Jay-Z, maar de top is bereikt en verveling doet zijn intrede.  

Lees meer over:
Tip de redactie