Tom Odell - Long Way Down

De Britse Tom Odell hoort bij de nieuwe lichting singer-songwriters die de radiogolven domineren en de zanger heeft één troef die zijn gitaarspelende leeftijdsgenoten niet hebben: een piano vol ouderwets sterke popliedjes.

De jonge Brit, van oorsprong afkomstig uit Chichester, studeerde zelfs moderne muziek in Brighton, dus je zou zeggen dat hij er verstand van heeft. Wat zeker duidelijk wordt bij het beluisteren van zijn debuutalbum Long Way Down, is dat Odell goed heeft geluisterd naar Paul McCartney, Elton John en Billy Joel.

Dat verklaart waarschijnlijk zijn voorliefde voor de piano, daar al deze heren daar veelvuldig gebruik van hebben gemaakt in hun omvangrijke discografieën. Odell verkiest echter een ruwere benadering dan de veelal gladde producties van zijn idolen. Dit mede dankzij producer Dan Grech-Marguerat (The Vaccines, Lana Del Rey).

Op Long Way Down wisselt Odell frisse, eigentijdse pianopop in de stijl van Keane (in de vorm van Till I Lost en Grow Old With Me) af met het rock-'n'-rollachtige Hold Me en de jazzy ballad Sense. Voor wie de hitsingle Another Love te zoet is, biedt Odell een zwaardere inkijk in zijn liefdesleven met de neo-gospelsong Can’t Pretend.

Filmisch

Grech-Marguerat slaagt er vooral goed in om Odells rauwe zielenroerselen van een filmische kwaliteit te voorzien. Waar je jaren geleden om de haverklap How To Save A Life van The Fray hoorde in een willekeurige serie, is het niet ondenkbaar dat je over een poosje het soortgelijke I Know of het reflectieve Supposed To Be hoort.

Het gestripte titelnummer, het opbeurende Sirens en het aandoenlijke Grow Old With Me behoren tot de beste liedjes op het toch al uitmuntende debuut van Tom Odell. De Brit verplettert alle zoetigheid van zijn tijdgenoten met zijn galmende piano, terwijl hij nog steeds zijn zachte kant laat spreken.

Lees meer over:
Tip de redactie