The Veils - Time Stays, We Go

Op Sun Gangs uit 2009 had Finn Andrews een kast vol met demonen die hij van zich af moest zingen. Als een bezeten prediker rekende de voorman van The Veils af met verloren liefde, dood en zelfmoord.

Soms met een geforceerde snik, haast huilend, schreeuwde The Veils de pijn van zich af. Sun Gangs was een album van grootse gebaren en vol pathos, Time Stays, We Go is daar de genuanceerde grote broer van. Andrews klinkt gebalanceerd, volwassen zo je wilt, en heeft zijn stem duidelijk meer onder controle.

Geen grootse uithalen, maar juist daardoor krachtiger als in een kruising tussen Wovenhand en Nick Cave. Nog steeds een prediker, maar met meer beschouwing op groter levensvragen. Aan de receptuur is weinig veranderd. Nog steeds wordt er pop met folk, blues en americanainvloeden geserveerd, zoals op het tweede album, Nux Vomina.

Zij het dat op Time Stays, We Go de piano in de arrangementen naar achteren is verschoven, dit ten faveure van de gitaar. Daarnaast zijn hier en daar blazers toegevoegd om het geluid te verbreden, zoals in het berustende Another Night On Earth.

Calexico

Het resultaat is een meer uitgebalanceerd, toegankelijk en op pop georiënteerd geluid. Soms meer leunend tegen de americana, zoals in Birds, waar The Veils aan Calexico doet denken. Andere momenten kruipt de band zelfs tegen zonnige pop aan.

Een vrolijkheid die The Veils niet helemaal past. Liever horen we een broeierig brandende Andrews zich afvragen wat de antwoorden op de grote levensvragen zijn en of hij die voor zijn dood zal vinden. Een gecontroleerde brand nu, maar daarmee nog steeds bij mij momenten schroeiend.

Lees meer over:
Tip de redactie