Tomahawk - Oddfellows

Dat Mike Patton niet heeft stilgezeten na het uiteenvallen van Faith No More zal weinig mensen zijn ontgaan. Een eigen label, twee nieuwe bands en verschillende andere uitstapjes van opera tot film hebben hem sindsdien van de straat gehouden.

Met Tomahawk, de supergroep met gitarist Duane Denison van The Jesus Lizard, Battles-drummer John Stanier en ex-Mr. Bungle bassist Trevor Dunn, is Patton met Oddfellows toe aan het vierde album. Een album dat opvallend toegankelijk is voor de absurde insteek die Patton en kornuiten normaliter in de composities hebben.

Zo lijkt de opener Oddfellows zowaar een normale rocksong, ware het niet dat Stanier de potten en pannen tegen het verkeer in omhoog duwt. De 13 nummers op Oddfellows zijn dan ook geen 13 uit een dozijn, het blijven eieren van Tomahawk.

Eieren die allemaal geheel hun eigen kuiken opleveren, want de variatie die binnen de nummers minder lijkt, is tussen de nummers onderling des te groter. Variƫrend van jazzy pop met een twist tot schreeuwende rock en zelfs iets wat voor een ballad door zou kunnen gaan, is Oddfellows een achtbaan door een landschap van stijlen.

Optelsom

Soms reikt Tomahawk hier aan de Faith No More-klassieker Angel Dust, zoals in Stone Letter, het liefdesliedje I.O.U., of The Quiet Few. Tomahawk levert met Oddfellows echter een veelzijdiger album af, waarin de optelsom van de verschillende bandleden het verschil maakt.

Het dreigende, beangstigende gitaargeluid dat rond de vocalen sluimert in Rise Up Dirty Waters of South Paw in combinatie met hectisch drumwerk geeft Tomahawk het eigen geluid, waarbij die typische uitgesproken stem uiteraard altijd dezelfde referenties op blijft roepen. Maar al tezamen ontstijgt het kwartet die vergelijking geheel.

Tip de redactie