Lana Del Rey - Paradise

Kalenderjaar 2012 nadert zijn einde en het wordt tijd om terug te blikken op wat geweest is. De afgelopen twaalf maanden is Lana Del Rey uitgegroeid tot een wereldster en de zangeres laat in de laatste weken van het jaar nog even van zich horen.

Begin 2012 bracht Lana Del Rey haar veel besproken album Born To Die uit. Vooral critici stelden de authenticiteit van de Amerikaanse ster-in-wording aan de kaak. Een mislukt televisieoptreden droeg niet veel positiefs bij aan haar wankelende geloofwaardigheid, al lag Del Rey wel een mooie modellencarrière in het verschiet.

Nu Lana Del Rey met haar typerende pruilmondje groot op H&M-posters prijkt en haar concert in de HMH volgend jaar uitverkocht heeft, lijkt niemand zich nog die flater bij Saturday Night Live te herinneren. Paradise mag met slechts acht nummers echter niet als volwaardige opvolger worden gezien van haar vorige langspeler.

Zoals Justin Bieber en Lady Gaga hun doorbraakalbums al eens opnieuw verpakten met nieuw werk, zo volgt Del Rey het voorbeeld. Paradise is verkrijgbaar als losse EP en als bonus-cd bij Born To Die. In toon, sfeer en thematiek wijken de liedjes amper af van die plaat. Reden te meer om het niet als een officieel vervolg te zien.

Porselein

Het nummer Yayo, waarvan de originele versie te vinden was op het debuutalbum onder haar echte naam Lizzy Grant, wordt geheel met falsetzang uitgevoerd en voelt breekbaar en teer als een stuk waardevol porselein. Ze vertolkt eveneens een fraaie uitvoering van het Tony Bennett-nummer Blue Velvet uit 1951 (hij zong het onlangs nog als duet)

Nummers als Ride, American, Cola en Body Electric klinken net als Videogames en National Anthem sexy doch onderkoeld, mysterieus doch mondain en zijn doorspekt met culturele referenties. Als zodanig is Paradise een prettige aanvulling op Born To Die, hoewel de EP als op zichzelf staande release vooral meer van hetzelfde laat horen.

Lees meer over:
Tip de redactie