Rihanna - Unapologetic

De opmars naar Rihanna’s zevende album Unapologetic was bezaaid met controverses en geschreeuw om aandacht, maar op muzikaal vlak is de plaat veel braver dan de hoes en de media-aandacht de fans deden geloven.

Anders dan Rihanna’s eerdere albums is Unapologetic wel weer aanzienlijk minder radiovriendelijk, zoals de aan rave refererende openingsklanken van het eerste nummer Phresh Out The Runaway al verraden. Ook zijn er minder potentiële hits te ontdekken dan op voorgangers Loud (2010) en Talk That Talk (2011).

Waar Rihanna bekend werd vanwege haar pakkende hitrefreintjes, lijkt ze met Unapologetic juist het tegenovergestelde te willen bewerkstelligen. Nu zijn er her en der wel liedjes te vinden die nadrukkelijk als doel hebben in je geheugen te blijven steken (Right Now, Lost In Paradise), al verkiest de zangeres hier vooral nummers die moeten rijpen.

Bovenal slagen de hitschrijvers en producers erin van Unapologetic een eigentijds album te maken, zonder vaak te vervallen in de modieuze clichés die we de rest van het jaar al gehoord hebben van andere R&B- en popartiesten. Rihanna vertolkt de rol van smaakmaker; over een jaar horen we dit soort producties mogelijk bij tig anderen.

Infantiel

In een handvol nummers slaagt Rihanna er uitstekend in met iets vers te komen, waaronder het kille Get Over It, het smeuïge Loveeeeeee Song en prijsnummer Love Without Tragedy / Mother Mary, maar ook het conventionele duet Stay met Mikky Ekko is bijzonder prettig. Daar tegenover staan de infantiele refreintjes van Jump (met Ginuwine-sample) en Numb (met Eminem).

Ongeveer een kwart van het album is een herhalingsoefening van voorgaande platen; Pour It Up is een smerige hiphopsong, What Now heeft een gracieuze R&B-productie en ze refereert aan haar Caribische oorsprong in No Love Allowed. Vooraf het meest besproken nummer, haar duet met ex Chris Brown, klinkt als een pophitje uit 1992. Niet echt spannend dus.

Lees meer over:
Tip de redactie