K’Naan - Country, God Or The Girl

De kleurrijke combinatie van culturele en maatschappij kritische elementen waaruit het muzikale palet van de van origine Somalische rapper K’Naan altijd al heeft bestaan is omgezet op zijn vierde album in iets met een potentieel groter bereik.

Waving Flag, het officiële lied van het WK 2010, heeft K’Naan in staat gesteld te ruiken aan een voor hem nog onbekend niveau van internationaal succes. En blijkbaar is dat hem prima bevallen, want het nieuwste project van de Canadees is een aaneenschakeling van licht verteerbare pop en zoetsappige liefdesliedjes.

Terugkijkend op zijn oeuvre moet toegeven worden dat dit element altijd al aanwezig is geweest. Echter, anders dan op Country, God Or The Girl, werd dit gecompenseerd door een verfijnde strategie bestaande uit confronterende verhalen en nostalgische teksten.

De vorm is grotendeels hetzelfde gebleven, alleen is hier de inhoud vele malen versimpeld ten opzichte van voorgaande werken. Ook het tempo waarmee K’Naan zijn zinnen aan elkaar rijmt is aanzienlijk verlaagd en doet soms vermoeden dat hij aan het dicteren is.

Afgrijselijk

Gold In Timbuktu en Waiting Is A Drug zijn elkaars tegenpolen en beiden stellen weinig voor. Het meest tenenkrommende moment staat op naam van Lady Gaga-producer RedOne, die met zijn productie voor Sound Of My Breaking Heart misschien wel het meest afgrijselijke nummer van 2012 aflevert.

Ook tekstueel graaft K’Naan minder diep. Bulletproof Pride met Bono voelt onoprecht en geforceerd. Terwijl goedbedoelde nummers als 70 Excuses en More Beautiful Than Silence weer heel erg conventioneel klinken. Al met al is K’Naan’s vierde plaat en tevens eerste serieuze poging tot popmuziek een enorme teleurstelling.

Lees meer over:
Tip de redactie