Rita Ora - Ora

In 2009 tekende de Britse R&B-zangeres Rita Ora bij Jay-Z’s platenfirma Roc Nation. Dit was ongetwijfeld een belangrijke stap in de carrière van het jonge popidool. Of het de juiste was, moet echter nog blijken.

Het debuutalbum van Rita Ora draagt weliswaar haar naam, toch blijft vooral de indruk van een gemaakt popidool, waarbij vooral het scala aan gevestigde namen achter de schermen de sound en het imago bepalen, hangen. Inhoudelijk heeft de 21-jarige zangeres ongeveer even veel te zeggen als Paris Hilton.

Het trieste hieraan is dat Ora wel degelijk over zangtalent beschikt. Haar stem is er eentje die op vele manieren ingezet kan worden, is herkenbaar en klinkt bovendien zeer aangenaam in de oren. Het stemgeluid is dan ook niet het probleem op Ora. Het gebrek aan karakter vormt hier het grootste struikelblok.

Ora voelt aan als een smaakvol in elkaar gezet reclamespotje dat vooral de jonge luisteraar moet overhalen tot een aanschaf. Of dit nou het pad is dat Rita Ora in gedachten had toen ze tekende bij Roc Nation valt te betwijfelen. Op de door Diplo geproduceerde opener Facemelt raakt de zangeres meteen ingesneeuwd door chaos.

Boomstam

Ze herpakt zich op het aanstekelijke Roc The Life. De singles How We Do (Party) en R.I.P. luisteren de eerste paar keer prima weg. Echter, van "repeat value" is nauwelijks te spreken. De producties op Ora lijken allemaal afkomstig uit dezelfde boomstam. Van R&B, waar Rita Ora haar roots heeft liggen, is weinig sprake.

Een commercieel popgeluid voert hier de boventoon. De vergelijking met Rihanna ligt voor de hand. Alsof dezelfde succesformule hier nogmaals wordt toegepast. Als Rita Ora aan het einde van de rit een entertainer wil zijn, dan is dit het te bewandelen pad. Wil ze meer, dan wordt het tijd om zelf de touwtjes in handen te nemen.

Lees meer over:
Tip de redactie