Meshell Ndegeocello - Pour Une Âme Souveraine: A Dedication To Nina Simone

Ze werd in de Koude Oorlog als Michelle Lynn Johnson geboren in Berlijn en Meshell Ndegeocello is haar artiestennaam, wat ‘zo vrij als een vogel’ betekent in het Swahili.

Hoewel ze in Nederland geen grote bekende is, heeft Ndegeocello (1968) reeds een mooie carrière achter de rug. Als bassiste speelde ze mee met onder meer Madonna en The Rolling Stones. Op haar nieuwste album Pour Une Âme Souveraine: A Dedication To Nina Simone laat ze zich vooral als zangeres horen.

Dat doet ze in een ode aan Nina Simone (1933-2003), een voorbeeld voor Ndegeocello, met wie ze een zeker maatschappelijk engagement deelt. Het betreft vrijgevochten vrouwen die daar in hun muziek gewag van willen maken en die muziek inzetten voor sociaal-politieke doeleinden.

Het moet gezegd dat dit in de tijd van Nina Simone minder populair was dan nu, maar Ndegeocello slaagt er mede door haar engagement in haar eerbied op geloofwaardige wijze vast te houden. Want hoewel Pour Une Âme Souveraine een flinke dosis pretentie meetorst, blijft het behapbaar.

Zoet

De plaat bevat mooie uitvoeringen van Don’t Let Me Be Misunderstood en House Of The Rising Sun. Op een enkele misser na bewandelt Ndegeocello eigenlijk eenvoudig een pad op constant niveau. Dat wel met de kanttekening dat het allemaal erg zoet is.

Er is veel fluisterzang, makkelijk weg te luisteren: muziek voor bij de open haard. Exemplarisch is Turn Me On, waarin Ndegeocello meer naar Norah Jones’ versie neigt dan naar die van Simone. Dat is geen ramp, maar het ontlokt wel een verlangen naar een rauwe rand op de stembanden. En stiekem is dat het verlangen naar Nina Simone.

Tip de redactie