Donald Fagen - Sunken Condos

Fans van Steely Dan-voorman Donald Fagen moeten een engelengeduld hebben, want de beste man heeft de vervelende eigenschap om maar zo eens in de twaalf jaar een nieuwe plaat uit te brengen.

Op Sunken Condos hoefden fans 'slechts' zes jaar te wachten. Dat is relatief snel voor Fagen, die er na zijn bejubelde solodebuut The Nightfly uit 1982 elf jaar over deed om opvolger Kamakiriad in de winkelschappen te krijgen. Nog eens dertien jaar gingen er overheen om zijn derde studioplaat Morph The Cat uit te brengen.

Sunken Condos is in grote lijnen een direct vervolg op zijn eerdere drie soloalbums, zij het met luchtigere teksten (in elk geval minder zwaar op voorganger Morph The Cat) en met ietsje meer nadruk op funk en grooves. Toch blijft de algehele sfeer bedaard en kalmpjes, zoals het handelsmerk van Fagen is.

Fagen kiest er zelfs voor om Out Of The Ghetto van Isaac Hayes te coveren, al klinkt de tekst uit zijn mond toch niet zo geloofwaardig dan wanneer de originele auteur het vertolkte. Maar dat mag tot het enige minpunt op Sunken Condos gerekend worden, daar de acht zelfgeschreven songs van Fagen weer helemaal raak zijn.

Subtiel

Slinky Thing is dan niet het meest ideale openingsnummer voor dit album, maar het daaropvolgende I’m Not The Same Without You zet pas echt de toon. Vanaf daar schuifelt Fagen op plezierige wijze een kleine drie kwartier voort, zoals gebruikelijk uiterst subtiel en gelikt, maar daarom niet minder onderhoudend.

Prijsnummer Miss Marlene had zelf zo op The Nightfly gekund. Opvallend echter is dat Fagen met relatief weinig muzikanten werkt op dit album, in tegenstelling tot zijn eerdere albums. Met Steely Dan-trompettist Michael Leonhart achter de knoppen weet Fagen desondanks, in voor hem geringe tijd, weer een sterke plaat in elkaar te knutselen.

Lees meer over:
Tip de redactie