Lady Linn & Her Magnificent Seven - No Goodbye At All

Het heeft even geduurd, maar nu pas komt Lady Linn met een opvolger van haar debuut. No Goodbye At All lag reeds een flinke poos in de Belgische winkelschappen, dus smachtende fans hebben de cd wellicht al.

Lady Linn is de artiestennaam van de Vlaamse zangeres Lien de Greef, die samen met het begeleidingsorkest Her Magnificent Seven in 2008 nationaal doorbrak met het swingalbum Here We Go Again. Opvolger No Goodbye At All verscheen al in het voorjaar van 2011, maar in Nederland moesten we er anderhalf jaar op wachten.

Grofweg de eerste helft van het album is volledig verwaarloosbaar. Er kan niet van Lady Linn gezegd worden dat ze slechte liedjes maakt, maar het ontbreekt de eerste zeven nummers uit het dozijn aan jazzy popsongs (of poppy jazzsongs) aan karakter en overtuigingskracht. Ze luisteren lekker weg en meteen daarna ben je ze vergeten.

Dat slaat zo ongeveer halverwege de plaat om, na het ontzettend koddige en tekstueel clichématige Love Song. Dan is er daar ineens een ode aan Nina Simone, een ingetogen en bescheiden pianoballade, die oprecht aanvoelt en bovendien muzikaal meer diepgang vertoont dan de voorgaande niemendalletjes.

Constant

Hoewel het nummer Nina op dit album enig in zijn soort is, weet Lady Linn vanaf hier wel een redelijk constante lijn qua kwaliteit vast te houden, vanaf het frivole Didn’t Know What To Say, het aan de hoogtijdagen van de showtunes refererende Always Shine en het lichtelijk naar Motown neigende First Snow tot de Jobimeske titelsong.

Vocaal doet de charmante frontvrouw vooral denken aan Duffy en Erykah Badu, al mist ze het volume en de bravoure om haar teksten de benodigde kracht bij te zetten. Wanneer ze rept over ochtendseks in Good Morning, vermoed je eerder braaf geknuffel onder de dekens dan een innige vrijpartij. Teleurstellend, als je er anderhalf jaar op moest wachten.

Tip de redactie