Tim Burgess - Oh No I Love You

The Charlatans-frontman Tim Burgess is een druk baasje. Naast het opnemen en touren met zijn band, vindt hij ook nog tijd voor legio gastbijdrages en het schrijven van zijn autobiografie. Voor soloalbums lijkt hij echter minder tijd te hebben.

Want Oh No I Love You is slecht zijn tweede soloalbum in een reeds meer dan twintig jaar durende muzikale carrière. Zijn vorige album stamt bovendien alweer uit 2003 en het is niet alsof in thuisland Engeland niemand op releases van Burgess zit te wachten. Wij Nederlanders zijn nauwelijks eigenlijk bekend met The Charlatans.

Echter, voor het thuispubliek is het een bandje dat in één adem genoemd wordt met andere britpopgrootheden als Oasis, Blur, James en Happy Mondays. Burgess is dus niet de eerste de beste liedjesschrijver, maar iemand met een specifiek publiek.

En het is waarschijnlijk ook met name dat specifieke publiek voor wie Oh No I Love You interessant is. Niet dat dit geen goed album is, integendeel, Oh No I Love You is een kundig gemaakt popalbum met een fantastische productie en goeie songs. Het bevat echter helaas niets dat van een nieuwsgierige luisteraar een levenslange fan zal maken.

Levensgeschiedenis

Hoogtepunten zijn Hours, met zijn mooie filmische strijkersarrangement, het Eels-achtige The Great Outdours Bitches en A Case For Vinyl waarin Burgess zijn liefde voor de ouderwetse elpee bezingt en stelt dat hij aan de stapel platen, die nog steeds precies in volgorde liggen waarin ze het laatst beluisterd zijn, hij zijn buien en daarmee zijn levensgeschiedenis af kan lezen.

En toch mist Oh No I Love You net dat ene onbeschrijfbare, een bepaalde magie die je naar binnen zuigt en niet meer loslaat. The Charlatans-fans kunnen hun hart ophalen en ook de liefhebber van volwassen popmuziek zal hier plezier aan kunnen beleven, maar het zal niet al te lang bovenop de eerder genoemde stapel albums blijven liggen.

Lees meer over:
Tip de redactie