Tame Impala - Lonerism

Op Innerspeaker uit 2010 putte Tame Impala op overtuigende wijze uit een geschiedenis van door LSD beïnvloede pop en maakte daarmee de beste psychedelische poptrip van 2010.

Een trip die het kwartet op Lonerism nog eens dunnetjes overdoet. Psychedelische pop die terug grijpt op Pink Floyd mét Syd Barrett, The Beatles in de meest bedwelmde periode en dat combineert met de eveneens experimenterende Beach Boys.

Een van de vele revivalbands, die de afgelopen jaren de zestiger en zeventiger jaren willen doen herleven. Met dien verschillen dat Tame Impala de psychedelische pop werkelijk naar zich toe weet te trekken en er, ondanks de evidente verwijzingen naar het verleden, een zeer eigentijds geluid van weten te maken.

Dit komt mede doordat – in alle galm, echo en effecten – Tame Impala het liedje niet vergeet. Zo is Endors Toi een nummer dat alles in zich heeft om voor enkele dagen in het hoofd rond te zingen en zich in de luisteraar vastbijt als een getrainde pitbull. Alsof het zo op Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band had kunnen staan.

Stal

Met uitzondering van de scheurende gitaren aan het eind dan. Belangrijkste reden echter waarom The Beatles bij elke recensie over Tame Impala wel van stal zullen worden gehaald, is niet de overeenkomst met de psychedelische periode van The Fab Four maar die met de vocalen.

Bij elk gezongen woord lijkt het alsof dat John Lennon opgestaan is uit de dood en drie Australische vrienden heeft gevonden om psychedelica en krautrock te maken zoals hij dat nooit kon met zijn drie Britse vrienden. En dat leidt ook hier weer tot twaalf heerlijke pilletjes, die men voorzichtig maar zeker niet met mate moet toedienen.

Lees meer over:
Tip de redactie