No Doubt - Push And Shove

De Amerikaanse band No Doubt heeft langer stilgelegen dan dat het succesvol was, maar de verwachtingen waren desondanks hooggespannen voor de terugkeer van de band van Gwen Stefani. Maar was dit album het wachten waard?

Twintig jaar geleden verscheen het weinig succesvolle titelloze debuutalbum van No Doubt en pas een kleine vijf jaar later volgde de doorbraak met de single Don’t Speak van het derde album Tragic Kingdom. Twee decennia na dat debuut en na een radiostilte van elf jaar is No Doubt terug met het zesde album Push And Shove.

Rock Steady was in 2001 het laatste wapenfeit, waarna zangeres Gwen Stefani een zeer succesvolle solocarrière ondernam, die zowaar een handvol memorabele pophits voortbracht. Push And Shove is in zekere zin een voortzetting van Rock Steady en diens voorganger Return Of Saturn (2000), maar dan aanzienlijk zwakker.

Niet dat producer en mixer Mark ‘Spike’ Stent veel te verwijten valt, hoewel hij vooral veel gevraagd wordt voor de mixage van albums (onder meer Coldplay, Take That en Oasis) en minder als producer. Zijn producties vertalen die composities van No Doubt prima naar het huidige radioklimaat, dat bestiert wordt door Rihanna en Lady Gaga.

Kermisnummer

Toch zal de elektronische omlijsting vroegere fans een doorn in het oog zijn. Stefani klinkt soms als Nicki Minaj (Push And Shove) of Katy Perry (Gravity, Undercover) en wanneer een nummer in lijn ligt van het oude No Doubt (Sparkle of het veel te lange Settle Down) klinkt het als een slappe kopie van vroeger. Dieptepunt is kermisnummer Looking Hot.

De bonus-cd maakt het er niet veel beter op. Behalve een matige cover van Adam Ants Stand And Deliver en een drietal overbodige remixen, bevat het schijfje quasi-akoestische versies van een viertal albumtracks, waarbij enkel de ballads Easy en One More Summer profiteren van de uitgeklede arrangementen. Één van de minder geslaagde reünieplaten van 2012.

Lees meer over:
Tip de redactie