Pet Shop Boys – Elysium
De Elysische Velden was volgens de Romeinen een plaats in de onderwereld waar de gelukzaligen vertoefden. Toch worden niet enkel de gelukzaligen bezongen op Elysium, wat ook heel ongebruikelijk zou zijn bij het duo Pet Shop Boys.
Met Elysium zijn Neil Tennant en Chris Lowe inmiddels alweer aan het elfde album toe in hun inmiddels dertigjarige carrière. De afgelopen tien jaar bracht het tweetal ieder jaar wel iets uit (eerder dit jaar nog verzamel-cd Format), maar tussen alle mix- en compilatiealbums zaten slechts drie studioalbums, waarvan de laatste Yes was.
Elysium is het meest onderkoelde en introverte album van Tennant en Lowe sinds het door Harold Faltermeyer geproduceerde Behaviour uit 1990. De dansbare electropop van Fundamental en Yes heeft grotendeels plaatsgemaakt voor kille synthesizerklanken en praatzang zoals reeds te horen op So Hard en Jealousy.
Niet iets dat we niet eerder hebben gehoord van Pet Shop Boys dus, maar verrassend dat de heren uitgerekend nu teruggrijpen op die specifieke periode. Tekstueel gaat Tennant op Elysium echter minder diep dan in de nummers op Behaviour. Invisible en Breathing Space zijn wat dat betreft nog het meest intens.
Beschouwend
Maar het tweetal lijkt ook niet de intentie te hebben gehad om met Elysium een intense plaat te maken, maar een beschouwend album, wellicht beter passend bij de levensfase van de vijftigers. Zelfs strijdlied Winner en het op de dansvloer gerichte A Face Like That spetteren niet zoals eerdere, soortgelijke songs van Pet Shop Boys dat wel deden.
Chris Lowe en producer Andrew Dawson (co-producer van Kanye Wests My Beautiful Dark Twisted Fantasy) leveren ditmaal meer ingetogen en meer organische klanklandschappen, waarover Tennant zijn typische zelfspot (Your Earlier Stuff), kritiek (Ego Music) en intellect (Requiem In Denim And Leopardskin) etaleert. Een klein stukje gelukzaligheid voor de liefhebber.
Door: NU.nl/Pierre Oitmann| Beoordeling: |
Startpagina