Nas – Life Is Good
Life Is Good, het tiende studioalbum van Nasir Jones, laat zich vooral definiëren als de plaat waarop de rapper besluit de luisteraar binnen te laten in zijn privéleven.
De gebruikelijke straatverhalen zijn vervangen door persoonlijke ervaringen, intieme details en introverte gevoelens. De plaat handelt over een getalenteerde dichter, gezegend met succes, een trotse vader gehavend door een lelijke echtscheiding en een eeuwige liefhebber van de kunstvorm die hem heeft groot gemaakt.
Ondanks de verschuiving van het perspectief blijft Nas boeien. De ups en downs van voorgaande werken lijken verleden tijd. Consistentie is het sleutelwoord op Life Is Good. Dit geldt tevens voor de producties, waar we oudgedienden Salaam Remi en No I.D. gelaagde en vaak gedramatiseerde beats zien afleveren, die het project een sterke, filmische kwaliteit geven.
Zeker de eerste acte, bestaande uit het sombere No Introduction, het gestripte Loco-Motive en het opzwepende A Queens Story, heeft een zweem van filmmuziek. De eerste misstap, Accident Murderers, is relatief vroeg te horen op het schijfje en laat met name het niveauverschil tussen de meester Nas en de leerling Rick Ross horen.
Opvulling
De enige andere opvulling op de plaat komt op naam van Mary J. Blige. Haar bijdrage op het als jaren negentig aandoende Reach Out is geforceerd en overgeproduceerd. Hoewel Summer On Smash hier enigszins misplaatst voelt, moet toegegeven worden dat de door Swizz Beatz geproduceerde track eigenlijk best te pruimen is.
Op Cherry Wine bewijst Amy Winehouse nogmaals hoe imponerend haar stemgeluid is, als ze ons bijna vijf minuten lang doet vergeten dat we naar een Nas-plaat aan het luisteren zijn. Life Is Good is inderdaad een uiterst geschikte titel voor deze fijne plaat.
| Beoordeling: |
Startpagina