Cassandra Wilson – Another Country
Cassandra Wilson schrijft, zingt en combineert genres. Haar achttiende album alweer, Another Country, bevat vooral pareltjes – maar ook een paar kleine draken.
Het begin is mooi. Red Guitar sleept de luisteraar aan zijn oren het album in. Duister, zielrijk en met een intro dat stiekem doet denken aan Pink Floyds Echoes, is het een track die bewijst hoe natuurlijk Wilson een combinatie van countryblues, latin en soul kan laten klinken. Rijk aan karakter en vol zeggingskracht.
Toch komt de muziek in haar zoektocht naar wereldmuziek bij een handjevol andere nummers minder uit de verf. Zoals in No More Blues, dat bijna tot vervelens toe paradeert op een luie beat en dito bridge. Dat kan, bij blues – maar wel alleen met echte bluesmuzikanten. Dit klinkt te gekunsteld.
Gitarist Fabrizio Sotti straalt vooral op andere momenten. Zoals in zijn mooie solostuk Deep Blue, of in de nummers die een duidelijke Zuid-Amerikaanse signatuur hebben. De Italiaan toont zich hier stilistisch een meester in, de andere bandleden blijken ook begenadigd. Vooral de percussie en elektrische bas voorzien de plaat van een fijn elan.
Pavarotti
Minder is het 113-jarige O Sole Mio. Hoewel Wilson er nog best wat van maakt, is het op een gegeven moment echt wel mooi geweest met deze Italiaanse klassieker. Bovendien komt het twee keer langs. Op een totaal van elf tracks zijn twee versies van deze bekendste reden dat niemand Pavarotti nog spannend vindt net iets teveel van het goede.
Het is jammer, want Another Country had met de juiste balans zomaar een van de beste albums van het jaar kunnen worden. Het is daarvoor nu te wisselvallig. Dit ondanks het talent van Cassandra Wilson als zangeres én als liedjesschrijfster.
Door: NU.nl/Mikko Kuiper| Beoordeling: |
Startpagina