Dexys – One Day I’m Going To Soar
Dertig jaar geleden scoorde Dexys Midnight Runners een wereldwijde hit met Come On Eileen, maar daarna stierf de band van Kevin Rowland een stille dood. Onder de ingekorte naam Dexys maakt de groep een doorstart.
Dexys debuteerde in 1979 met de single Dance Stance en bracht een jaar later het album Searching For The Young Soul Rebels uit, met daarop de Britse nummer 1-hit Geno. In 1982 verwierf Dexys Midnight Runners kortstondig wereldfaam met de nummer 1-hit Come On Eileen en Van Morrison-cover Jackie Wilson Said.
Moederalbum Too-Rye-Ay werd hierdoor een verdiend succes, want behalve de twee hitsingles stonden er nog meer fraaie popliedjes op die plaat. Opvolger Don’t Stand Me Down was van vergelijkbaar niveau, maar bracht geen hits voort. Een jaar daarna ging de band uit elkaar en bracht Rowland twee slecht verkopende soloplaten uit.
Nadat Rowland zijn drugsverslaving de baas werd, trommelde hij oud-leden Mick Talbot, Jim Paterson en Pete Williams op voor het vierde album One Day I’m Going To Soar. Toch staat Rowland ook 27 jaar na het laatste album weer centraal, want deze plaat biedt wederom een uitgebreide kijk in de psyche van de frontman.
Zelfanalyses
En je moet best wel een toegewijde fan zijn, mocht je zoveel zelfanalyses van Kevin Rowland kunnen verdragen. Een seizoen van de televisieserie Frasier is er niks bij. Bovendien kabbelt de gehele eerste helft van de plaat traag voort. Pas halverwege, na de bitterzoete soulballad I’m Thinking Of You, bereikt Rowland zijn vroegere niveau.
Absoluut hoogtepunt is I’m Always Going To Love You, een aandoenlijk duet met nieuw Dexys-lid Madeleine Hyland. Waar Rowland een groot deel van dit album zwelgt in zelfmedelijden, zet Hyland hem hier op zijn plek. Rowland is als een Britse Barry White met bindingsangst. Zo goed als Too-Rye-Ay wordt het nooit meer, maar desondanks een keurige comebackplaat.
Door: NU.nl/Pierre Oitmann| Beoordeling: |
Startpagina