Smashing Pumpkins – Oceania
Met Oceania leveren Billy Corgan en band een bijzonder coherent klinkende plaat af, die misschien niet het onstuimige karakter van doorbraakalbum Siamese Dreams heeft, maar daar een rijkelijk gelaagd en niet minder emotioneel geladen geluid tegenoverstelt.
De scheurende opener Quasar plus de daaropvolgende nummers Panopticon en The Celestials doen wellicht vermoeden dat Corgan met dit album een poging doet de gloriedagen van de vroege jaren negentig nieuw leven in te blazen. Die indruk is echter ietwat misleidend.
Weliswaar kennen de liederen een melodische kracht en directheid die onmiskenbaar aan het betere werk uit de beginjaren herinnert, maar de synthesizerklanken in bijvoorbeeld Violet Rays, One Diamond, One Heart en de sterke ballade Pinwheels laten er geen twijfel over bestaan dat dit een Smashing Pumpkins werkstuk van nu is.
Ook de kristalheldere productie, die alle facetten van deze gedetailleerde muziek met grote precisie laat klinken, draagt bij aan de moderne uitstraling van deze schijf. De alomtegenwoordige digitale techniek resulteert in een relatief koel geluid, dat echter zeker niet kil overkomt.
Passie
Integendeel, het meest opvallende kenmerk van Oceania is misschien wel de passie die ieder stuk van dit episch opgezette album doortrekt, of het nou gaat om het complexe titelnummer, het rechtuit rockende The Chimera of de lyrische afsluiter Wildflower.
Knap is ook de manier waarop de band die uiteenlopende delen tot een vloeiend geheel heeft weten aaneen te smeden. Een goed doordacht, maar evenzeer diep doorvoeld album. Warm aanbevolen aan liefhebbers van de Pumpkins en rock in het algemeen.
| Beoordeling: |
Startpagina