Kira Kira – Feathermagnetik
De aankomende week is Kira Kira op Oerol te vinden. Als onderdeel van Skeylja, de opvolger van Seeljocht, waar de IJslandse met verschillende Nederlandse, Engelse en IJslandse artiesten in improvisatie samenkomen.
Maar alvorens bij dit project aan te schuiven nam Kira Kira Feathermagnetik op; een indringend en tot de verbeelding sprekend ambient- en postrockwerk. In stijl begeeft Kristin Björk Kristjansdottir – de audiovisuele artiest achter Kira Kira – zich tussen het experimentele werk van onder meer David Sylvian.
Uitgestrekte stukken waarin klassieke instrumenten samenkomen met samples, om tezamen een mystieke sfeer neer te zetten. Feathermagnetik lijkt de soundtrack van een boottocht op open water. Rustig en desolaat, met geluid dat alle ruimte heeft zonder een echo te vinden en daardoor ook heel veel ruimte voor stilte.
De blazers en strijkers die op dit album meespelen nemen alle tijd om hun noten helemaal uit te laten klinken. Lange, volle tonen die steeds vloeiend overgaan in de volgende. Ondertussen zijn achtergrondgeluiden hoorbaar, die het waaien van de wind zouden kunnen zijn of het zoemen van een bij.
Achtergrond
Daar doorheen golven repetitieve stukjes gitaar en het kraken van strak trekkende snaren, soms ver in de achtergrond. Hierdoor ligt er een voortdurende spanning onder de rust die, naar mate de plaat vordert, steeds meer naar boven komt. Feathermagnetik is dan ook een plaat die je vooral in zijn geheel moet luisteren.
Hoewel opgedeeld in negen stukken ligt er een duidelijke lijn van de eerste krakende klanken tot de steeds grote bombast naar het einde toe. Een werkelijk verhalend avontuur dat via de audio het visuele prikkelt en je als luisteraar zelf de beelden in het hoofd gaat schilderen.
| Beoordeling: |
Startpagina