Silence Is Sexy – Modern Antiques
De laatste drie jaar leek Silence Is Sexy op een waakvlammetje te staan. Sinds de EP This Is Hollywood uit 2009, in samenwerking met Sander Zwiep en het Cubaanse Royal Republician Orchestra was het stil rond de Utrechters.
Maar stil zat het kwartet niet. In alle rust werd gewerkt aan wat het laatste meesterwerk moest worden: Modern Antiques. Een dubbel-cd waarvan de eerst cd zich op het heden richt (Modern) en de tweede duidelijk draagt op de (psychedelische) pop van de zestiger jaren (Antiques).
Een grootse opzet van een waakvlam die een explosie wil zijn. Een explosie met bekende klanken. Zo opent de tweede plaat (Antiques) met een kleine mysterieuze wandeling door eeuwige aardbeivelden in Holiday. De verwijzing naar The Beatles is evident, maar niet storend.
Net zoals de wijze waarop The Beach Boys in American Life zijn vervlochten, maar wel herkenbaar als Silence Is Sexy. Op de eerste plaat (Modern) liggen de verwijzingen elders; synthpop, shoegaze, indierock en een flirt met punk komen in de combinatie voorbij. Ook invloeden van Sigur Rós en Radiohead zijn duidelijk aanwijsbaar.
Shuffle
Riffjes, melodielijnen of de scheurgitaar in de achtergrond – je krijgt de indruk dat je ze al eens eerder hebt gehoord. Dat is de kracht van Modern Antiques; alles klinkt meteen bekend, maar even goed klinkt alles als Silence Is Sexy. Iets wat het best naar voren komt als je beide albums op shuffle door elkaar draait.
De twee sluiten namelijk naadloos op elkaar aan, alsof er tussen de inspiratiebronnen geen decennia aan verschillen liggen. De band is overal als een vis in het water die zich door het album naar Closing Titles heen baant. Een aftiteling niet alleen voor deze plaat, maar ook voor het afzwaaiende Silence Is Sexy.
Door: NU.nl/Tjeerd van Erve| Beoordeling: |
Startpagina