Mensenkinderen – Het Land Dat Ooit Vol Eerbied Zong
Ergens op een kruispunten tussen Lali Puna, Loney Dear en Spinvis vind je het nieuwe muzikale project van Bas van Nienes, Mensenkinderen.
Openend met legoblokjes en eindigend in gebed is dat de thematiek waarbinnen Het Land Dat Ooit Vol Eerbied Zong zich begeeft; de ongeschonden jeugd in een smetteloos Nederland en de overtuiging van de Vader die mensenkinderen aan de hand door de deze grote wereld neemt.
Van Nienes is echter geen David Eugene Edwards (Wovenhand, Sixteen Horsepower) die als een prediker zijn geloof uitschreeuwt. Mensenkinderen zingt over de eigen relatie met God en dat in zachte, poëtische bewoordingen. In een woord en rijmritme dat sterk aan Spinvis doet denken.
Net als de rest van de muziek. Rustige en ingetogen electropop, waarin een enkele keer de laptop doorslaat, aangevuld met een folkinstrumentarium. Ver verwijdert van de hardcore van The Spirit That Guides Us, die hij ooit samen met Minco Eggersman maakte, legt hij hier subtiel laagje op laagje, zoals ook Erik de Jong dat doet.
Wegdromen
Maar meer nog zoals Notwist, Lali Puna, Styrofoam en Postal Service hun liederen opbouwen. Met samples, spelcomputerbliepjes, tokkelende akoestische gitaren en zelfs kinderen in de achtergrond, bouwt Van Nienes een plaat waar het lekker bij wegdromen is, of juist fijn bij weg te zweven.
Rustgevende, zalvende indietronic die de geest meeneemt in de bezinning van de teksten. Niet dat je na Het Land Dat Ooit Vol Eerbied Zong tot bekering komt als ongelovige, maar even voel je wel de warmte die Mensenkinderen voelt in eerbiediging van zijn Heer.
| Beoordeling: |
Startpagina