Christina Perri – Lovestrong
Bij de eerste aanblik van Christina Perri’s tatoeages en haar pose op de albumhoes verwacht je een stoere meid, maar de twijfelachtige glimlach van de zangeres verraadt haar. Een treffend voorbeeld van ruwe bolster, blanke pit.
Christina Perri is een nieuwe ster aan het popfirmament. De 25-jarige zangeres, met de kenmerkende blonde pluk in haar lange donkere haren, brengt haar debuutalbum uit bij Atlantic Records. Joe Chicarelli (Jason Mraz, The Strokes, Young The Giant) verzorgde de productie, samen met voormalig Evanescence-lid David Hodges.
Vocaal doet Perri veel denken aan Avril Lavigne, maar dan met een groter bereik en een wendbaarder stemgeluid. Ook vergelijkingen met Heather Nova en Colbie Caillat liggen voor de hand, hoewel Perri’s stem veel warmer aandoet. Perri poogt met haar muziek duidelijk op hetzelfde publiek als Adele te mikken, maar slaagt daar slechts ten dele in.
Net als Adele’s megaverkoopsucces 21 staat Lovestrong namelijk vol met grotendeels ballads en midtempo popnummers. Veel kabbelende pianomotiefjes, orkesten, langzaam opbouwende nummers en introverte teksten. Al op albumopener Bluebird wordt duidelijk dat Christina Perri niet bepaald het zonnetje in huis is.
Zelfmedelijden
Waar Adele’s zielenroerselen echter veelal empathie oproepen, zwelgt Perri vooral in zelfmedelijden. De teksten in het cd-boekje lijken wel rechtstreeks uit haar dagboek van de middelbare school te zijn geplukt. Niet dat deze noodzakelijkerwijs puberaal zijn, maar de metaforen die Perri gebruikt zijn soms overdreven dramatisch.
Die sombere toon klinkt zelfs door in vlottere nummers als Arms en Miles, hoewel die overwegend sterker zijn dan de ballads. Maar zelfs in het relatief uitbundige Bang Bang Bang klinkt Christina Perri niet erg vrolijk. De liedjes zitten verder goed in elkaar, maar met haar navelstaren zal ze vooral een jonge doelgroep aanspreken.
| Beoordeling: |
Startpagina