Tindersticks – The Something Rain
Het epos van een onenightstand. Vanaf het moment dat een vrouw een man inpakt in de kroeg tot het moment dat de man zich langs haar benen omhoog kust. Negen minuten spokenword over een donker filmisch pallet.
De meest non-conformistische opener die Tindersticks had kunnen kiezen uit de negen nummers op The Something Rain. Lang uitgesponnen bouwt Chocolate op naar de rest van de plaat en het moment dat de man er achterkomt dat hij zich omhoog heeft gekust naar een erectie. Op het verkeerde been gezet, met een man in bed.
Maar zoals te verwachten zet een album van Tindersticks niet op het verkeerde been. Al acht langspelers op zak heeft de Engelse band zich ontwikkeld in donkere kamerpop. De bariton stem van Stuart A. Staples centraal, omfloerst strijkers, gitaren, klokkenspel, koortjes en andere details om de sfeer van een kleine buurtkroeg voor verloren zielen neer te zetten.
Een geluid en sfeer die dan ook op het negende album herhaalt en verder uitgewerkt wordt. Teder trekt Tindersticks de luisteraar een gedetailleerde wereld van treurnis, deceptie en melancholie in. Een warme, bekende wereld, maar wel voortdurend bedekt in motregen.
Verrassen
De muzikale wereld die Stuart A. Staples en kornuiten wederom langs een paar juweeltjes brengt. Met name Medicine, dat de plaat al als single vooruit snelde en This Fire Of Autumn zijn meteen nieuwe hoogtepunten in het oeuvre van de band. Betoverende melodieën die na een luisterbeurt al direct blijven hangen.
Dat Tindersticks met The Something Rain eigen voor de negende keer in twintig jaar het zelfde album maakt, is dan niet zo heel relevant. Dat de band daarmee nog steeds weet te verrassen, niet als een onenightstand, meer als een zekerheid waarop je nooit raakt uitgekeken; dat is de kracht.
| Beoordeling: |
Startpagina