Gregory Porter – Be Good
In 2010 bracht jazzvocalist Gregory Porter zijn eerste soloalbum uit. Water werd bejubeld en geroemd vanwege Porters mooie, diepe stem en de vaak gedurfde composities. Dat schept verwachtingen voor album twee, Be Good.
In jazzland lijkt de behoefte aan mannelijke zangers groot, waardoor associaties schijnbaar automatisch inboeten aan nuance. Porter zou de nieuwe Sinatra en de nieuwe Nat King Cole zijn. Met Be Good lijkt hij zich in die rol te schikken.
Hoewel het grotendeels eigen werk bevat, staat het album vol songs die met een klein beetje moeite zouden passen in het oeuvre van boven genoemde grootheden. Daar wringt de schoen echter ook, omdat de bravoure en originaliteit van zijn debuut als door een winterwind zijn weggetrokken.
Muzikaal is het allemaal in orde. Porters stem is zuiver, zijn medemuzikanten vullen hem en elkaar moeiteloos aan en het luistert lekker weg. Maar Be Good gaat bijna nooit het diepe in. Het is geen goed teken als je verlangt naar een keer een valse noot of een rauwe solo. Even is die er, in Bling Bling, een schaarse opleving.
Pretenties
Porter zou de luisteraar kunnen grijpen met zijn prachtige stem, waar het talent in lijkt vastgeketend. Klaar voor ontsnapping, maar steeds weer teruggedwongen in zijn cel. Het blijft zo braaf. Beschouwd als pop is dat niet zo’n ramp, maar door de pretenties (Greg, wat doe je met die kwast op de cover?) komt men hier niet onder uit.
Porter is op zijn tweede album een singer/songwriter in een jazzjasje, dat af en toe past. Het zou zomaar kunnen dat Porter op het podium dan wel weer laat zien waar hij toe in staat is. En anders op zijn volgende album. Aan zijn talent ligt het in ieder geval niet.
Greg Porter staat op 16 februari in Lantarenvenster, Rotterdam en op 17 februari in Bitterzoet, Amsterdam.
| Beoordeling: |
Startpagina