The Twilight Sad – No One Can Ever Know

Donker zijn de dagen in de wereld van The Twilight Sad. Donker, lang en gevuld met drama. Op het derde album gooien de Schotten het over een andere boeg, maar aan sfeer wordt niets ingeboet.

Daar waar op debuut Fourteen Autumns And Fifteen Winters het geluid bepaald werd door gitaarmuren, hebben deze op No One Can Ever Know plaats gemaakt voor synthesizers. Daarmee wordt de shoegaze vervangen door een synthpopgeluid gebouwd op postpunk, darkwave en industrial.

De inbreng van producer Andrew Weatherall – die eerder al Primal Scream hielp op de weg naar een nieuw geluid – heeft hier een belangrijke rol in gespeeld. Op zijn advies ging de band aan de slag met analoge synthesizers. Onder zijn vleugels werkten de Schotten aan een droog, synthetisch en minimaal, maar toch krachtig geluid.

Sick, de tweede single van No One Can Ever Know, is daar het perfecte voorbeeld van. Droge elektronische beat, alsof uit de drumcomputer van Arab Strap, daarover minimale gitaar en licht aangevuld met postpunksynths. De duisternis rolt over u heen terwijl u luistert.

Bezwerend

Belangrijkste factor daarin blijft de stem van Graham, wiens gemeende pathos over de industrialbeats, gestapelde synths en gejaagde gitaren bezwerend werkt. In zijn charmante Schotse accent zingt en sneert hij zijn destructieve en defaitistische tekstherhalingen.

Over dood, zelfmoord, overspel, liefde, over de keerzijde en verlies. De prangende postpunk daaronder het perfect pallet. Deze vult de duisternis aan tot een melodisch zwart. Klap op klap, negenmaal raak, met als hoogtepunt Another Bed. In al zijn ongemakkelijke wrang een radiohit voor de avonduren.

Lees meer over:
Tip de redactie