Joe Louis Walker – Hellfire
De titel van het eerste album dat de Amerikaanse bluesheld Walker op Alligator Records uitbrengt, verraadt al dat het een gepassioneerde affaire is geworden. Helaas begint deze schijf voorbij de uitstekende eerste helft wel een beetje te meanderen.
Wellicht dat de naam van deze zanger/gitarist/liedschrijver uit San Francisco niet direct een belletje doet rinkelen. De indrukwekkende lijst van figuren in wier kring hij heeft vertoefd echter ongetwijfeld wel: bluesmeesters als Mississippi Fred McDowell, Willie Dixon en Albert King en psychedelische rockiconen Bob Weir en Jorma Kaukonen.
Niet zo vreemd misschien dat hij in de presentie van deze grootheden (en in jarenlange nabijheid van goede vriend en buitengewoon gerespecteerd gitarist Michael Bloomfield) lang heeft gewacht alvorens een eigen solocarrière te beginnen.
Vanaf 1986 is het hek echter van de dam en komt er gemiddeld één album per jaar van hem uit. Hellfire kent dus inmiddels al tientallen voorgangers, maar volgens Walker is dit zijn hardst rockende en meest bezielde plaat tot nu toe. Bij het vlammende titellied waarmee de schijf start, snap je meteen dat dit geen loze woorden zijn.
Geïnspireerd
Het eerste handvol nummers vormt een ideale aaneenschakeling van felle bluesrockers, waarbij het bijtende, soms ongegeneerd virtuoze gitaarwerk en de doorleefde volle stem van Walker alle ruimte krijgen. Ook het aansluitende gospelstuk Soldier For Jesus klinkt overtuigend en geïnspireerd: je hoort dat deze bluesman jaren in een koor zong.
Met de zoetige ballade I Know Why slaat hij echter een lichtere, meer radiovriendelijke richting in, die vervolgens in een tweetal triviale feestliederen en enkele zwalkende slotnummers wordt voortgezet. Jammer, want daarvoor heeft de begenadigde muzikant duidelijk laten horen tot een meesterwerk in staat te zijn.
| Beoordeling: |
Startpagina