Dan Sartain – Too Tough To Live
Volumeknop open, pedalen intrappen en gewoon spelen. Dan Sartain, die in het verleden al voorprogramma’s verzorgde van The White Stripes en The Hives, scheurt op zesde album op volle snelheid door de woonwijk.
In minder dan twintig minuten komen dertien garagepunknummers voorbij, die welhaast uit de jaren zestig lijken te komen. Niet alleen qua geluid, maar ook in thematiek boort de Amerikaan dit tijdperk aan. Zo trapt hij de plaat af met Nam Vet en bijt I Wanna Join The Army in op hetzelfde onderwerp.
Het is echter vooral het geluid dat de subversieven van deze muzikale generatie ademt. Doowop-garagerock in stomende eenvoud die de punkethos van Ramones ademt, met slechts één nummer dat de twee minuten passeert.
In die anderhalve minuut die de dertien songs gemiddeld duren, zet de band echter wel een kleine rockparel neer. Rammelend, zwetend, energiek en zo ranzig als de vloer na een rockshow ramt de band de achttien minuten en vijfenveertig secondes door.
Minder
Klap op klap raak, met refreintjes die direct mee te schreeuwen zijn zoals in Now Now Now en Boo Hoo Hoo. Dan Sartain raakt daarmee in de kringen van Ty Segall, The Oblivians en andere bluespunk- en garagesimplisten die een diep vertrouwen hebben in het credo “minder is meer”.
Gelijk hebben ze. En ook op deze plaat werkt het perfect. Alleen is er naar het ruime kwartier van Too Tough To Live ook wel het gevoel dat iets meer ook wel had gemogen.
| Beoordeling: |
Startpagina