Pop. 1280 – The Horror
Het is nog vroeg in het jaar, maar de kans dat er dit jaar nog een smeriger en agressiever no wave-album wordt gemaakt dan The Horror van Pop. 1280 is vrijwel uitgesloten.
Met het debuut duiken deze jonge honden uit New York in dertig jaar noiserock- en punkgeschiedenis. Energieke geluidmuren van ranzige riffs die kort en staccato op het trommelvlies knallen, badend in scherpe snerpende gitaren. De melodielijn veelal uiteen gezet door rake, krakende bassen en daarover een zanger wiens woorden als fluimen uit de boxen lijken te vliegen.
Dreiging is het kernwoord in de sfeer die wordt neergezet. Vooral Bodies In The Dunes en Beg Like A Human dekken de titel van de plaat in zoverre dat beelden van bloederige messen voortdurend op het netvlies opduiken. Maar de hele plaat ademt de angst van grootstedelijke beknelling en vervreemding, de horror.
Muziek die een grauwe, harde wereld reflecteert waarin deze is ontstaan. Dat maakt The Horror een beknellende plaat die zeker niet is bedoeld voor tere zieltjes. Beknellend, dreigend en toch ook gewoon een plaat die rockt en van zich afstampt.
Compromis
Net als vergelijkbare bands uit het muzikale achterland, zoals The Jesus Lizard, Cop Shoot Cop, The Birthday Party en de vroege Sonic Youth, doet Pop. 1280 niet aan compromis. Luid, vies, gefrustreerd en frustrerend, geladen met energie en agressie die werkelijk de geluidsband op is gespuugd.
En dat is heerlijk. Bijna louterend. De klepperende batterij aan no wave-roffels, soms leunend tegen industrial, die de schel zingende gitaren, ondersteund door een ver verstopte orgelmelodie voortdrijven. Een goede drie kwartier viezigheid, waarna je niet wilt douchen.
| Beoordeling: |
Startpagina