Moss – Ornaments
Ornament, een sieraad of versiering van gebouw, meubel of muziekstuk. In het geval van het derde album van Moss een samenvoeging van die drie, een muzikaal sieraad vol adembenemende opsmuk.
Na Never Be Scared/Don’t Be A Hero had de combo er makkelijk voor kunnen kiezen om deze plaat nog eens te herhalen. De gelaagde indiefolk van deze plaat had de band immers geen windeieren gelegd in 2009. Breed gedragen werd het zelfs gezien als een van de betere Nederlandse platen van dat jaar.
Dat kunstje herhalen zou haast een garantie voor succes zijn geweest. Maar daar is niet voor gekozen, zoveel is al wel duidelijk bij de eerste tonen van I Am Human. Nadruk op elektronica en synthesizers, melodielijn groot gedragen door de baslijn en daar om heen de rest geplaatst als versieringen, ja, ornamenten.
Moss werkt als een combinatie beeldhouwers die met het kleinste welgeplaatste detail het geheel meer uit laten springen. Ondanks alle extra lagen, toegevoegde elektronica en al wat niet meer, is hier geen sprake van tierlantijntjes. Elke toon is doordacht geplaatst, variërend van handgeklap tot synthdrones ver in de achtergrond.
Barok
Geen toevoeging lijkt te veel in dit haast barokke geheel. En toch, ondanks alle krulletjes, klinkt Ornaments bij momenten heel minimaal en ingetogen. Met name het prachtige Tiny Love is een rust- en hoogtepunt in de plaat.
Dat is echter wel een hoogtepunt in een hooggebergte op een album waar een geblinddoekte de naald in een geslaagde groef kan zetten. Een album waarmee de band zich wederom verbetert en tegelijkertijd, met name in de afsluiter, laat horen nog lang niet klaar te zijn in de verdere ontwikkeling.
| Beoordeling: |
Startpagina