Mad About Mountains – Mad About Mountains
Zalvend warme en ingetogen americana, die je het gevoel geeft ver van de bewoonde wereld te zijn ontstaan. Alsof de band met leden van Isbells en Marble Sounds rond Piet De Pessemier werkelijk de bergen heeft opgezocht om deze plaat te maken.
Het belgische Mad About Mountains speelt country traag en slepend en zo sober mogelijk. Akoestische gitaar, ukele en de getergde vocalen van De Pessemier centraal, terwijl daar omheen een landschap van pedalsteel, viool en lichte percussie wordt gelegd.
Vergelijkbaar met het eerste werk van Ray LaMontagne, speelt de Belg hier met een duistere en kale benadering van country. Hier en daar aangevuld met alternatieve country die aan Calexico refereert. Met name in een van de hoogtepunten, Don’t Be Angry, is deze link sterk te leggen.
Kunst is dat de Belg haast Amerikaanser klinkt dan zijn Amerikaanse collega’s. Haast een ontkleedde Bruce Springsteen, bij momenten, die zich heeft teruggetrokken in een blokhut hoog in de bergen om de wortelen van zijn geluid terug te vinden.
Sober
En die wortelen zijn genoeg. Alle tien de nummers van het eigen naam dragende debuut boeien. En in alle ingetogenheid, kaalheid en soberheid zit genoeg afwisseling om ook voor de volle cd te boeien.
Maar de plaat ontbeert echter echte uitschieters. De sfeer wordt goed neergezet, maar nergens benadrukt zodat hij ook lang na de plaat blijft hangen. Alleen het eerder genoemde Don’t Be Angry zingt dan nog rond.
| Beoordeling: |
Startpagina