Howler – America Give Up
Volgens het Britse muziekblad NME was Howler een van de beste nieuwe bands van 2011. De EP This One’s Different, het eerste levensteken van de band uit Minneapolis, bevat dan ook vijf pakkende liedjes, met punkvibe, rock-'n'-rollhart en surfsentiment.
Maar echt bijzonder of anders is wat Howler doet, ook op het debuut America Give Up, niet. Gruizige garagerock, met een goede lik aan meezing koortjes, niets-aan-de-hand-liefde-en-sex-op-het-strand teksten en een goede portie ruis in de mix, het is een bekend recept.
Maar zoals bij zoveel recepten gaat het niet alleen om de ingrediënten, maar om hoe je ze behandelt. En daar is waar Howler zich onderscheidt van menig andere rommelrockband. De mix van garagerock en surfgaze wordt door het vijftal op perfecte wijze ten gehore gebracht. Ongecompliceerd, maar kloppend als een zwerende vinger.
Beach Boys koortjes, rock-'n'-rollschema’s die sterk hangen naar het eind van de jaren vijftig en daarom heen een waas aan feedbackende en piepende gitaren gehangen. Bij momenten heeft Howler daardoor iets weg van Jesus And The Mary Chain, doorspekt met de gekheid van Wavves.
Surfgaze
Opener Beach Sluts of This One’s Different sluiten dan ook direct aan bij diens King Of The Beach, met ruige surfgaze opgebouwd uit een Dirty Dancing-deuntjes. Heerlijk vies en zonnig tegelijkertijd, terwijl zanger Jordan Gatesmith zich in zelfmedelijden wentelt over zijn eenzaamheid en gebrek aan succes bij de dames.
En dat is de kracht van Howler. Oprecht, recht voor je raap gespeelde rocknummers die vragen om een volumeknop die tot elf doordraait. Zodat ook de kleinste piepjes, kraakjes en overspannen gitaarerupties als een tsunamie zich over je heen kunnen storten.
| Beoordeling: |
Startpagina