Hospital Bombers - At Budokan
Het lijkt een verplichtnummer, een Live At Budokan. Bob Dylan, John Hiatt, Bryan Adams, Cheap Trick, allemaal hebben ze een ... At Budokan. Veelal een live-overzicht van de hits opgenomen op het hoogtepunt of aan het begin van de neergang van de carrière.
Het tweede album At Budokan noemen, kan dan ook niet anders dan met een knipoog worden bekeken. Een grap te vergelijken met een debuut de titel Greatest Hits geven, Hospital Bombers neemt het duidelijk niet zo nou. Want de titel is niet het enige dat met een korreltje zout mag worden genomen.
Zo vinden we ook twee nummers die Tradiotional Maori Fightings Song zouden zijn op de opvolger van Footnotes uit 2007. Deze twee blijken echter ook gewoon ingetogen rammelfolk te zijn, net als de andere twaalf lo-fi drank- en publiederen.
Samen bewijzend dat het Amsterdamse Hospital Bombers geen voetnoot in de Nederlandse popgeschiedenis is. At Budokan kan zich namelijk perfect meten met The Mountain Goats waar de verhalende lo-fi indiefolk erg dichtbij in de buurt ligt.
Steviger
Zij het met een steviger sausje van The Velvet Underground, vooral bijgezet door de melodische vioollijnen of door stapels feedback in afsluiter You Blink. Of een folk beïnvloede Lou Reed, die solo voorbij huppelt, zoals in Let’s Set Ourselves On Fire of Baby I Love You.
Tekstueel lijkt Hospital Bombers tegelijkertijd het absurdistische als het simpele leven te willen benadrukken, alles met een knipoog. Net als in de muziek zelf, die gedegen rammelend en speels in elkaar zit. En dat alles in een open en warm geluid. Bijna tegen de klanken van een Ierse pub aan, waardoor het bij momenten lijkt alsof je er met je neus boven op staat.
| Beoordeling: |
Startpagina