You Say France & I Whistle – Angry Men
Het lijkt wel of de Zweden de laatste jaren de Anglo-Amerikaanse poptraditie beter in de vingers lijken te hebben dan de heren over het kanaal en de Atlantische Oceaan zelf.
Artiesten als The Hives, Jens Lekman of Loney Dear gaan met een speelsere wijze om met die traditie. You Say France & I Whistle kan zich daarbij aansluiten. Op Angry Men klinkt de band tegelijkertijd Britser en frisser dan menig Britse band.
Onbevangen samenzang, soms op de grens van het betamelijke, wanneer de vrouwelijke stem de hoogte op zoekt. Dit alles over puntige, staccato gespeelde indiepop die bij vlagen doet denken aan Los Campesinos! of de opjuttende liedjes van The Wombats.
Bewust rommelig vertaalt het vijftal het spelplezier in veertien puntige popliedjes op hoog tempo met een positieve punkattitude. Toevoegingen van xylofoon, toetsen of trekzak geven een zekere kinderlijkheid aan het geluid, die een openheid en voortdurend spelplezier verraden.
Tanden
Niet dat de Zweden oppervlakkige popliedjes maken. Onder de aanstekelijk samenzang, het handgeklap en de constant up-tempo majeur gespeelde pophitjes ligt voortdurend een nieuwe verrassing te wachten.
Nummers als Attaboy, Cats, Prom Queens en Where’s My Gun? beklijven na een luisterbeurt al en zouden het ook goed doen op de dansvloer. Wat de Zweden echter missen zijn wat stevige tanden. Een enkel nummer waarin de band iets meer van zich afbijt. De vrolijkheid spat er vanaf, maar wordt soms ook net iets te knuffelig.
| Beoordeling: |
Startpagina