Holloys – Sun Lungs
Met leden in de gelederen die hebben samen gewerkt met Beastie Boys, The Breeders en Dave Grohl heeft Holloys behoorlijke muzikale bagage aanboord. Muzikanten die weten waar je de spreekwoordelijke mosterd weet te vinden.
De mosterd die wordt gebruikt om Sun Lungs van smaak te voorzien, heeft echter vrij weinig te maken met deze bands. Het derde album van Holloys heeft eerder iets weg van een bastaardkindje van Peter Gabriel en Porno For Pyros opgegroeid in de Sahara.
Dansvloer gerichte postpunk met als belangrijkste fundament de afrobeat. Zelf haalt het gezelschap PIL en Fela Kuti aan als belangrijkste referentiepunten en die zijn inderdaad beiden sterk terug te horen in het geluid van Holloys.
Sterk hangend naar de jaren tachtig valt ook makkelijk een link te leggen naar TC Matic, met een meer experimentele invalshoek en meer repetitie. De rauwe wijze van zingen, hangend tegen een schorre Gabriel, past echter helemaal in de dansbare postpunk die Arno Hintjens en kornuiten maakten.
Beatmassa
Wat echter ontbreekt aan Sun Lungs is een nummer dat blijft hangen. Zoals vaker bij de afrobeat-indiepop-postpunk combinatie is de drang tot dansen door de hele plaat aanwezig, maar is na de plaat het geheel in een amorfe beatmassa verwaterd.
Enig moment dat daar van afwijkt zit nota bene aan het begin van het album met #25. Aanstekelijke baspartijen met daarover blazers die aan de oude Studio Sport-tune doen denken en meteen die behoefte tot dansen. Een behoefte die de hele plaat wel blijf hangen, maar helaas de plaat zelf niet.
| Beoordeling: |
Startpagina