Mötley Crüe – Greatest Hits

Omdat dertig jaar geleden het debuutalbum van Mötley Crüe verscheen, brengt de band een sloot oud materiaal opnieuw uit, in exclusieve Europese uitgaves. Behalve de eerste vijf albums, verschijnt ook een nieuw Greatest Hits-album.

Als in het najaar van 1981 Too Fast For Love verschijnt, valt het debuutalbum van Mötley Crüe vooral op vanwege diens hoes, die een parodie is op de beroemde platenhoes van de Rolling Stones-elpee Sticky Fingers. Muzikaal wordt de band dan nog overschaduwd door soortgelijke bands, zowel op creatief als commercieel vlak.

De nog maar twintigjarige Vince Neil heeft op Too Fast For Love zijn stem nog niet helemaal gevonden, een probleem waar Bryan Adams indertijd ook mee kampt. Producer Tom Werman (Cheap Trick, Twisted Sister, Blue Öyster Cult) ziet echter de potentie van de band in en produceert de opvolger Shout At The Devil.

Muzikaal gezien is Shout At The Devil sterker en robuuster en Vince Neil is in de tussenliggende twee jaar enorm gegroeid. Maar hoewel kwalitatief beter, is Shout At The Devil niet bepaald toegankelijker. Mötley Crüe veroorzaakt zelfs controverse vanwege een pentagram op de hoes en teksten over drugsgebruik en geweld.

Metalimago

De band laat het metalimago van de eerste twee albums los op het eveneens door Werman geproduceerde Theatre Of Pain. De invloeden van Twister Sister – waarmee Merman kort daarvoor twee albums maakte – sijpelen heel nadrukkelijk door. Nu de scherpe randjes eraf zijn, is er zelfs ruimte voor een powerballad.

Theater Of Pain zal de blauwdruk vormen voor veel latere glammetalalbums – en zo’n beetje het complete repertoire van Bon Jovi sindsdien. Ook Mötley Crüe zelf kopieerde de formule nog tenminste twee keer. Girls, Girls, Girls is van hetzelfde niveau, hoewel tekstueel soms grimmiger. You’re All I Need is zelfs ronduit morbide.

Hitgevoelig

Het beste werk van Mötley Crüe volgt in 1989, wanneer Werman aan de kant wordt geschoven als producer en toekomstige Metallica- en Bon Jovi-knoppendraaier Bob Rock zich met de band bemoeit. Dr. Feelgood doet precies wat zijn titel impliceert. Mötley Crüe klinkt hitgevoeliger dan ooit, hetgeen zich vertaalt naar de charts.

Plotseling komt het kwartet op de proppen met een reeks fantastische singles – Without You, Kickstart My Heart, Same Ol’ Situation (S.O.S.), Don’t Go Away Mad (Just Go Away) – waar Jon Bon Jovi en Bret Michaels een moord voor zouden doen. Na die commerciële piek weet de band zich moeilijk te hervinden in het grungetijdperk.

Heruitgaves

Mede om die reden is driekwart van de Europese uitgave van Greatest Hits (een andere dan die uit 1998) afkomstig van die eerste vijf albums, die nu opnieuw uitgebracht zijn. In feite zijn het Europese heruitgaves van de in 2003 geremasterde albums, met dezelfde bonustracks.

Greatest Hits bevat negentien bekende Mötley Crüe-nummers in nagenoeg chronologische volgorde. Het album opent met het titelnummer van Too Fast For Love, hoewel Live Wire de enige single van dat album was (hier absent). Maar er worden nog wel een paar interessante keuzes gemaakt op deze verzamel-cd.

Wijken

Zo ontbreekt de single You’re All I Need, de grootste hit van Mötley Crüe in Groot-Brittannië. Latere singles als Hooligan’s Holiday en Hell On High Heels moeten wijken voor Afraid en Sick Love Song. Bovendien duikt Home Sweet Home op in zijn oorspronkelijke uitvoering uit 1985 en niet in hitremake uit 1991.

Red, White & Crüe uit 2005 is een beter en completer compilatiealbum en bevat wel alle bovengenoemde nummers (al ontbreekt daar de ’85-versie van Home Sweet Home). Wat deze Europese uitgave van dit Greatest Hits-album interessant maakt, is de bonus-cd Live From Crüe Fest 1. Zo krijg je het beste van twee werelden.