Frédérique Spigt – Land
Vanwege haar vele Nederlandstalige werk (zes albums in tien jaar tijd), zou je haast vergeten dat Frédérique Spigt haar eerste successen behaalde met liedjes in het Engels. Na vijftien jaar levert ze weer een Engelstalig album af.
Land is Spigts tweede Engelstalige album, na haar solodebuut Con La Piccola Orchestra uit 1996. De Rotterdamse zangeres begon haar carrière tien jaar daarvoor al met de band I’ve Got The Bullets, waarmee ze twee albums maakte. In 1993 nam ze met de band A Girl Called Johnny het album Cry For The Moon op.
Gitarist Jan van der Meij maakte deel uit van A Girl Called Johnny en bleef sindsdien met grote regelmaat samenwerken met Spigt. Eind jaren zeventig was Van der Meij lid van de band Vitesse (dat in die periode de Top 40 haalde met Rock & Roll Band), waarna hij in 1980 de rockband Powerplay opricht en drie Top 40-hits scoort.
Van der Meij werkt wederom mee op Land, onder meer als coauteur op het titelnummer. Land is nadrukkelijk een countryalbum geworden, met die typische soberheid die het werk van Frédérique Spigt zo kenmerkt. Het is een combinatie die wonderwel werkt en Spigts markante, rauwe stemgeluid past bij die droeve verhalen.
Smart
Er komt namelijk nogal wat smart voorbij op Land. Liedjes als Hunted Like A Fox, Momma’s Only Screaming, Drunk And Crazy en My Horse Is Crippled passen mooi in de countrytraditie van (klein) persoonlijk leed. Land kan thematisch dan ook gezien worden als een conceptalbum, inclusief bijbehorend instrumentarium en idioom.
Een vergelijking met k.d. Lang (zie ook hoesfoto Absolute Torch And Twang) ligt voor de hand, al kiest Spigt nadrukkelijk voor een soort Wild West-setting. Het levert een sterk album op (met Tessie Rides Her Palomino als hoogtepunt), dat echter mijlenver afstaat van haar Nederlandstalige werk. Voor fans van I’ve Got The Bullets en A Girl Called Johnny.
| Beoordeling: |
Startpagina