Venom – Fallen Angels
Begin jaren tachtig maakte de band furore met albums als Welcome To Hell en Black Metal, door velen beschouwd als invloedrijke voorlopers van de thrash-, black en death-metalgenres. Op Fallen Angels laat Venom horen nog altijd de boze geest te hebben.
Van het oorspronkelijke trio is inmiddels enkel zanger/bassist Cronos overgebleven, maar gesteund door gitarist Rage en drummer Dante weet hij op de nieuwe schijf toch de compromisloos brute insteek uit de begindagen te continueren.
Verse titels als Hammerhead en Pedal To The Metal geven al aan dat enige vorm van subtiliteit Venom nog steeds volledig vreemd is, wat in het geval van deze band alleen maar gunstig mag heten. De Engelsen hebben immers altijd zuiver op basis van hun verpletterende gecomprimeerde kracht overtuigd.
Er is sinds de eerste beruchte platen echter wel het één en ander veranderd, vooral op het gebied van productie en speltechniek. Het is nu eenmaal onvermijdelijk dat een veteranenbende als deze uiteindelijk per ongeluk aardig leert spelen en de glorieus beroerde albumklank van weleer is tegenwoordig ook nauwelijks meer te imiteren.
Gevaar
Dergelijke ‘verbeteringen’ houden voor een band als Venom een reëel gevaar in, aangezien een belangrijk deel van de vroegere charme nu juist samenhangt met povere uitvoeringsmiddelen. Die dragen vanzelf bij aan een smerig en daarmee kwaadaardig geluid.
Voorman Cronos is echter zo verstandig geweest de productie in eigen hand te nemen en het album ondanks betere geluidsstandaarden een rauwe klank mee te geven: zo lijkt zijn bas wel met staalkabels bespannen. De vroege klassiekers zullen dan wel nooit overtroffen worden, Fallen Angels is een coherent, geïnspireerd en energiek statement.
| Beoordeling: |
Startpagina